Piyeslerim: KOMPÜ-KİD (Çocuk Oyunu)

                                                   İ S M A İ L    E R S E V İ M

                                                         K O M P Ü – K İ D

                                                   -Üç Perdelik Çocuk Oyunu-

      

              (Yedi yaşından büyük çocuklar ve tüm ebeveyinler için önerilir.)
Başta aslan yürekli Faruk Öztimur olmak üzere, tüm engelli çocuklarımıza ve gençlerimize armağandır.)

KAHRAMANLAR
KOMPÜ-KİD                             :    13-14 yaşlarında, tekerlekli iskemlede
                                                          oturan engelli bir erkek çocuk,
ANNE                                          :    25-30 yaşlarında bir ev hanımı,
BABA                                           :    30-35 yaşlarında bir erkek,
KIZ KARDEŞ                              :    15-16 yaşlarında bir kız çocuğu,
ÖĞRETMEN                               :    20-25 yaşlarında, özel eğitimci (kadın veya
                                                            erkek olabilir.),
MÜDÜR                                       :    35-40 yaşlarında eğitimci, erkek,
POLİTİKACI                              :     45-50 yaşlarında erkek,
DOKTOR                                     :     40-50 yaşlarında erkek,
ENGELLİ ÇOCUKLAR              :     Koltuk değnekleriyle veya iskemlede
                                                             oturan beş, altı çocuk veya ergen                  POSTACI                                     :     Genç yaşlarda bir erkek
Siyah KARINCA- Boz KARINCA- KEDİ- FARE-
KELEBEK Kardeşler- KAPLUMBAĞA Kardeşler

                                         1. Perde: Kompü-Kid’in evi, çalışma ve oturma odaları,
                                         2. Perde: Özürlü Çocuklar dersanesi,
                                         3. Perde: Kompü-Kid’in evi, çalışma ve oturma odaları.

                        -Olay Türkiye’nin herhangi bir şehrinde, 2000’lerde geçer.-

                                                          BİRİNCİ  PERDE
                                                                      -3-

                                                                  SAHNE: 1
                                                          Kompü-Kid, Anne

(Perde açıldığında, sahnenin sol yarısında tekerlekli iskemlesine oturmuş, bilgisayarı ile ciddi olarak çalışmakta olan Kompü-Kid görülür. Kısmen açık bir bölme ile ayrılmış sağ yarı, ailenin oturma ve yemek odasıdır. Anne içeri girip çıkarak köşedeki kahvaltı masasını hazırlamakla meşguldür.)

                                                               Kompü-Kid
                        (Bilgisayarının ekranına bakarak kendi kendine konuşur.)  Ben galiba gereğinden fazla kalori alıyorum. Annem beni o kadar sever ki, elinden gelse gece gündüz beslemek ister. Hımm. (Gözlerini kısarak ekranı okumaya çalışır.) Bir gram şeker 4.1 kalori, bir çay kaşığı 5 gram, eder 20.5…

                                                                     Anne
                        (İçeri girip çıkarken, öteki odadan seslenir.) Hu-hu, Kompü-Kid, kahvaltıya hazır mısın?

                                                               Kompü-Kid
                        Birazdan anne… Aldığım ekstra kalorileri hesaplıyorum.

                                                                      Anne
                        (Başını sallıyarak) Ekstra kalorileri hesaplıyormuş… Bizim oğlan da doktor kesildi bu günlerde… Zamane çocukları… (Elindeki bir iki tabağı masanın üzerine bırakarak çıkar.)

                                                                  SAHNE: 2
                           Öncekiler, Biri büyük, siyah; diğeri küçük, boz iki karınca

                                                              Siyah Karınca
                          (Kompü-Kid’in bölümünden girerek yavaş yavaş ona yaklaşırlar.) Günaydın Kompü-Kid, sabah sabah rahatsız etmedik inşallah?

                                                               Kompü-Kid
                          (Sevgiyle) Oo, Günaydın Siyah Karınca kardeş… (Ötekine dönerek) İyi günler Boz Karınca kardeş… Bilgisayarımla uğraşıyorum işte… Çoktandır uğramıyorsunuz?

                                                               Boz Karınca
                          Evet, Kompü-Kid kardeş, bizler de meşguldük ama yine seni görmeye geldik.

                                                                       -4-
                                                                Kompü-Kid

                          (Merakla) Hayrola, kötü bir haber mi var?

                                                               Siyah Karınca
                          (Utangaç) Söylemesi ayıptır ama, bizim karnımız aç… Etrafta da yiyecek hiçbir şey kalmamış.

                                                                Kompü-Kid                                                  

                          Bizim mutfağı taradınız mı?

                                                                 Boz Karınca                                                    

                          Hiç taramaz olur muyuz, hem de nasıl!

                                                                Siyah Karınca

                          (Eliyle Boz Karınca’yı işaret ederek) Teyzemin kızı ve ben sabahtan beri saçımızı süpürge ettik ama boşuna. annen masaları iyi temizlemiş Kompü-Kid, yerlerde tek bir kırıntı bile yok.

                                                                 Boz Karınca
                          Annen reçel kavanozlarının ağızlarını da sımsıkı kapamış. (O anda Anne, elinde iki reçel kavanozuyla içeri girer, ağızlarını açar, tekrar çıkar.)

                                                                  Kompü-Kid
                          (Düşünceli) Hımm, bu çok önemli bir konu. Ailelerimizin ve küçük kardeşlerimizin aç kalmalarına hiçbirimizin gönlü razı olmaz. Buna bir çare bulmalıyız. Bakalım benim oyuncak bize nasıl yardım edebilir?
                          (Kompü-Kid bilgisayarının tuşlarına dokunur.Karınca kardeşler başlarını merakla ekrana uzatarak okumaya çalışırlar.Kompü- Kid dolgun bir sesle bulduklarını okur.) Siz karıncalar, kıyılmış yaprak tabakalarının üzerinde mantar yetiştirebilirsiniz, değil mi? Eğer mantar yetiştirirsek ve onlara pazarda bir müşteri bulursak, acaba sizlere yeterli buğday satın alabilir miyiz?

                                                                Siyah Karınca
                          Bu doğru ama mantar yetiştirmek çok zaman alır, o zamana kadar da biz açlıktan ölürüz.

                                                                 Boz Karınca
                         Doğru Kompü-Kid, bizler kırksekiz saatten fazla açlığa dayanamayız.

                                                                 Kompü-Kid
                        (Düşünceli) Doğru, çok doğru, daha tez bir cevap bulmamız gerekiyor.(O anda Anne elinde bıçak, çatal, ekmek sepeti olduğu halde diğer odaya girer, elindekileri masanın üzerine bırakır, yine çıkar.) Bakalım… (Tuşlara basıp ekrana bakar.) Sizin ballı karıncaların şekerini satsak?
                        

                                                                       -5-

                                                               Siyah Karınca
                        Zaten dünden beri ballı karınca kardeşlerimizin önceden depo ettikleri şekerlerin kusmuklarıyla geçiniyoruz. Bal yapan karınca da kalmadı artık. Karıncalar da insanlar gibi üretici olmaktan çok tüketici olmayı yeğliyorlar. Bu çok kötü. (Utanarak başını eğer.)

                                                                 Boz Karınca
                        Hem fazla şeker çocuklarımızın dişlerini çürütüyor, gerektiğinden fazla hareketli oluyorlar. Hiperaktif olunca da bizler onları boş yere cezalandırıyoruz.

                                                                 Kompü- Kid
                        Çok haklısınız Karınca Kardeşler, başka bir yol bulmalı. (Bilgisayarına dalmak üzereyken Anne odaya girer. Kompü-Kid’e hitabederken Karınca Kardeşler ‘’donarlar’’.)

                                                                      Anne
                        Sen kendi kendine ne konuşuyorsun yine tontonum? Kahvaltını getiriyorum: Ekmek, peynir, süt, bal… Başka?

                                                                  Kompü-Kid
                        Yalnızca ekmek ve biraz da tahıl… Şey yani Cornflakes, mısır gevreği… Ne varsa… Süt istemem.

                                                                      Anne
                        (Biraz telaşlı) Allah Allah, bu süt içmemek de nereden çıktı? (Yüzünü kırıştırarak) Ekmek ve tahıl… Bu kombinasyon da nereden çıktı?

                                                                   Kompü-Kid
                        (Tekrar bilgisayarına dönerek ve kendilerini gevşetmiş karıncalara hitap ederek) Ha, ne diyorduk? Evet, Kırmızı Karınca kardeşlerden bir yardım istesek mi? Onlar besinlerin toprağın daha derinlerine saklarlarmış, belki yedekleri vardır, ne dersiniz?

                                                                  Siyah Karınca
                       Doğru, saklarlar ama (Utanarak) Bilmem, söylemesi ayıp, bugünlerde onlarla aramız pek iyi değil, öyle değil mi Boz Karınca Kardeş? (Ona döner.)

                                                                    Boz Karınca
                       (Sıkılarak) Doğru; onlara bir gelin vermiştik, yoz çıktı. Birşey istemeye yüzümüz yok.

                                                                         Anne
                      (Elinde ekmek ve tahılı içeren iki tabakla içeri girer, Kompü- Kid’in bilgisayarının yanındaki küçük masanın üstüne bırakır.) Al bakalım Paşam, afiyet olsun…,(Çıkar.)
                      

                                                                          -6-
                                                                    Kompü-Kid
                      Teşekkür ederim anne. (Karıncalara gülümsiyerek)  Demek gelin-kaynana sorunu karıncalarda da varmış. (Bilgisayarının ekranından okuyarak) Faust’un ‘’Karıncalar Korosu’’ndan bir konser rica etsek? Ama bu da uzun zaman ister… Hımm.. O-o.(Gözlerini yoğunlaştırarak)  Belki bu son çare… sizler tükürüğünüzden, idrarınızdan, dışkınızdan ‘’Formik asit’’ çıkarırsınız değil mi?

                                                               Karınca Kardeşler
                      (Başlarını sallayarak) Evet…

                                                                    Kompü-Kid
                      Formik asit romatizmaya çok iyi gelir.Şimdi çoluk çocuk tüm aile toplanın, ıkına sıkına formik asit üretin. Onları şişelere koyar satarız. Eminim ki benim anneannem iki şişe satın alır. Bu daha az zaman alacak ve sizlere sürekli iş üretilmiş olacak.(Annesinin getirdiği yiyecekleri göstererek) Şimdilik bunlardan taşıyacağınız kadarını alın, evde hep birlikte paylaşırsınız, hiç yoktan iyidir.

                                                               Karınca Kardeşler

                      (Ceplerinden çıkardıkları mendillere yiyecekleri doldurarak büyük bir mutlulukla)

                      Çok teşekkür ederiz Kompü-Kid, sağ ol, var ol! Sen bizim liderimiz, en yakın dostumuzsun. Dediklerini hemen yapacağız. İyi günler. (Yavaş yavaş çekilirler)

                                                                   Kompü-Kid

                      Sizler de var olun, sağ olun. Bu, dayanışma dünyası. Hepimiz birbirlerimize, karınca kararınca yardım etmeliyiz. Sizlere de iyi günler.

                      

                                                                    SAHNE : 3
                                                 Kompü-Kid, Anne, Kız Kardeş

                                                                  Kız Kardeş
                      (Karınca Kardeşler sahnenin solundan çıkarken, Kızkardeş, ağzında bir nağme sağdan içeri girer. Okul giysileri içindedir. Elinde bir tomar kitabı ve defteri yemek masasının üstüne koyar, masanın üstünde yiyecek birşeyler arar, bulamayınca dışarıya doğru seslenir)  Annnnneee.. Sütüm, tereyağım nerede? Okula geç kalacağım. (Kompü-Kid’in bulunduğu bölüme kulak verir, onun orada olduğunu hissedince oturduğu iskemleden kalkar, aradaki bölümün kenarından başını uzatarak)  Günaydın benim Profesörüm! Sabah sabah yine oyuncağının başına oturmuşsun. Kahvaltını ettin mi?

                                                                       -7-
                                                               Kompü-Kid
                      Hem evet, hem hayır.. Şey, sen boyuna ve kilona göre bir az fazla yiyorsun gibi geliyor bana. İkinci dilim ekmeği ve tereyağı gerçekten bırakmalısın. (Bilgisayarın tuşlarına basar, ekrandan okur)  Yoksa; bir dilim ekmek, yetmiş gram, artı, on gram yağ, tümüyle iki yüz seksen kalori eder; artı, doksan, eşittir üç yüz yetmiş. Yani, yalnızca kahvaltıda bir ekstra dilim yağlı ekmek ile bir ay içinde, gereksinimsiz on bir bin yüz kalori almış olursun ki, o da senin tombiş vücuduna üç buçuk kilogram ekler. (Gülümseyerek) Bundan da, senin erkek arkadaşın herhalde pek hoşlanmaz.

                                                               Kız Kardeş
                      (Yüzünü ekşiterek)  Haydi ordan, çok bilmiş. (Alaylı bir tavırla) Öğütlerine çok teşekkürler ama, can boğazdan gelir. Beni beyenmeyen, gitsin, kaderine üç mum yaksın. (Eliyle burnunun üzerine bir ‘nanik’ işareti vererek odadaki kahvaltı masasına döner.)

                                                                   Anne
                      (Elinde bir tepsi, üstünde süt şişesi, peynir, ekmek, tereyağı ve boş bardaklarla içeri girer. Onları masaya koymaya çalışırken, kendisine yardım etmeyen kızına yan yan bakarak) Günaydın küçük hanım.. Akşam çok halsizdin, hem de karnın ağrıyordu. Bu sabah, maşallah, eski İstanbul Tulumbacıları gibi avazın çıktığı kadar bağırabiliyorsun. (Onun yiyeceklere adeta saldırdığını görünce)  Belki de gereğinden fazla yiyorsun, karnının ağrımasının nedeni o olsa gerek.

                                                             Kız Kardeş
                      (Bir az sinirli)  Aman ann-neee, o Kompü-Kid senin de beynini yıkamış. Sizler benim kilomla bozmuşsunuz. Yemeği seviyorum işte, napim? Sağlıklıyım ya siz ona bakın. Ya kupkuru, sıska biri olsaydım?

                                                                  Anne
                      (Daha sakin)  Haklısın kızım.. Ama, ben seni sevdiğimden söylüyorum.. Zamane gençleri.. (Başını sallayarak çıkar.)

                                                            Kız Kardeş
                      (Annesinin ardından yüzünü ekşiterek ve onun son sözlerini yineleyerek)  Zamane gençleri.. Hıh. (Bir yandan yerken diğer yandan da kitaplarının arasından bir ödev defteri çıkarır, sayfaları karıştırarak nihayet aradığınıu bulur ve birşeyleri ezberlemeye çalışırcasına gözlerini kapar, ileri geri sallanarak arada bir birşeyler mırıldanır)
 

                                                                    -8-

                                                              SAHNE :  4
                                                    Evvelkiler, Kedi, Fare

                                                             Kompü-Kid
                      (Arada bir başını tavana kaldırarak kendi kendine konuşur)  İnsanlar belki birgün, uzaydaki astronotlar gibi, günde bir iki hapla yaşamayı başarıp, vakitlerini daha olumlu şeylere verebilecekler. (Gülerek)  Böylece annemin mutfak derdi bitecek!.. (Seyircilere hitaben)  Ama o zaman, tüm gün ona yapacak ne kalırdı, bilmem? (Omuzlarını kaldırır.)

                                                             Kedi ve Fare
                      (Tekir bir kedi ve küçük yapıda bir fare, elele sahnenin solundan girerek yavaş yavaş Kompü-Kid’e yönelirler. Onun görüş alanına girince, ikisi birden)  Günaydın Kompü-Kid Kardeş..

                                                              Kompü-Kid
                      (İçten bir gülümseme ile)  Oo, günaydın Kedi Kardeş, günaydın Fare Kardeş. Sabah sabah böyle komşu ziyaretine mi geliyorsunuz? Sizin arkadaşlığınızı dünyanın tüm köpekleri imrensin ve örnek alsın.

                                                                   Kedi
                      (Mutlu bir gülümeme ile, bıyıklarını burarak)  Ne yaparsın Kompü-Kid, kedi denen yaratık, gençken, benim gibi düşünmüyor. O zaman gözler parlak, tırnaklar keskin.. Dizi seyretmek için akşamları ‘Tom ve Cerri Diskoteği’ne gidildiğinde, diğer külhan kedilere o gün kaç tane fare yakaladım diye hava atmayacaksın da ne yapacaksın? Şimdi o günler geçti. Tüm dünya değişti. Her kim olursak olalım, herkesin özgün ve mutlu yaşam hakkı var. Hayvan hakları bu. Dostlarınla mutlu geçinirsen, sen de mutlu olursun. Bu; kediler için geçerlidir, fareler için de.. Hatta, isterlerse ve becerebilirlerse insanlar için de..

                                                                    Fare
                      Ben de bu sözlere tum kuyruğumu basarım. Bizler de bebekken, ninelerimizin, kedilerin nasıl tuzağa düşürüldüklerini, fare zehrini kedilerinin sütü içine nasıl karıştırıldığını hep dinlerdik de, beşikte, korkudan dişlerimiz birbirine girerdi. Ondan sonra da kıkır kıkır gülerdik. Bunlar artık hayvanlık dışı şeyler. Şimdi hepimiz aynı peynir peşindeyiz..

                                                               Kompü-Kid
                      Ben de sizler için çok mutluyum. Dünyada dostluktan, dürüstlükten daha değerli hiçbir şey yoktur. İnşallah sizler de çocuklarınıza iyi örnek olursunuz. Peki, sizler sabah sabah burada ne arıyorsunuz?
 
 
                                                                       -9-

                                                                      Kedi
                      (Bir az utangaç bir tavırla)  Valla Kompü-Kid, söylemesi ayıp, yani, biz açız. (Fareye yan yan bakarak)  Yani aradaki dostluğu bozmak da istemiyoruz, ama doğal kaynaklarımız kurudu. İlk kez, annen, et pahalılaştı diye pek pirzola almaz oldu. Tavuk etinden gına geldi bize ama ondan da ne gezer. Boyuna ‘lades’ oynayıp duruyoruz bir kuru kemikle. Balık desen öyle, çoktandır eve girmiyor. Zaten geçen kıştan boğazımda bir kılçık kalmıştı, yeri hala ağrıyor. Biliyorsun bizlerin sağlık sigortası yok. Sarı Kart’ımızı da alamadık, Bakan Bey çoktan unuttu. Hep perhiz yapıyoruz. Ama bu gidişle yakında kuyruğumuzu titreteceğiz sanırım (Her ikisi de uyruğunu titretirler) .

                                                                      Fare
                      Peynirler de pahalılaştıktan sonra, baban da cimri oldu.. Kaşarı çoktan unuttuk. Ben tulum peynirini sevmem ama, ablan ona bayılıyor. İşte böyle; içim yare yare, dışım fare fare, yaşam savaşı veriyoruz.

                                                              Anne  (Girer)
                      (Elinde bir iki tabak, peynir ve süt dolu bardakla Kompü-Kid’in bölümüne girer. Kedi ve Fare ‘donarlar’; anne, Kompü-Kid’e adeta yalvarırcasına sorar)  Evladım, hala süt istemiyor musun?

                                                               Kedi ve Fare
                      (Birşey söylemeksizin “evet” anlamında başlarını sallarlar.)

                                                               Kompü-Kid
                      (Sevinçli bir sesle)  Tabii anne, bayılırım, lütfen ver! Aa, ben birden çok acıkmış hissettim. Bu peynirlerin tümünü yiyeceğim galiba, belki bir az daha da isterim.

                                                                   Anne
                      (Bir az şaşkın)  Aa, sen pek peynir sevmezdin, ne oldu böyle?

                                                               Kompü-Kid
                      Birden acıkmış hissettim valla. Şey anne, biz ne zamandır pirzola yememiştik, aşkama yapsana, n’olur?

                                                                   Anne
                      Bakalım, baban gelsin de, düşünürüz. (Elindekileri masaya bırakırken daha önceden getirdiği tabakları bomboş görerek)  Aman ne iyi, iştahın yerinde maşallah, ekmekle tahılı silip süpürmüşsün. Aferin sana.. (Çıkar.)
 
 

                                                                   -10-

                                                             Kedi ve Fare
                      (Birşey söylemeksizin kıkır kıkır kıkırdarlar)

                                                               Kompü-Kid
                      (Kedi’ye ve Fare’ye hitaben)  Bu açlık böyle devam edemez. (Kedi’ye süt dolu bardağı uzatarak)  Sen şu sütü hele bir iç bakalım da, kursağına birşeyler girmiş olsun. (Fare’ye bir gönderme yaparak)  Aranızdaki dostluk da bozulmasın. (Kedi teşekkür eder, sütü ağzına diker, sonundan bir az bırakarak fare’ye verir)  Sokağın başındaki manav, sebzelere ek olarak balık da satmaya başlamış. Sen orayı bir kolaçan ediver. İşittiğin gibi, eğer annemden pirzola gelmezse babamdan balık isterim.. Ama artık sizlere devamlı bir iş bulmamız gerek, yoksa dökme suyla değirmen dönmez. Şey, şehre bir sirk geliyormuş, dün okulda duydum. Sen eskiden ne güzel Hula-Hu Çemberi çevirirdin. (Kedi belini, kalçasını oynatmaya başlar) Üç yavru doğurdun, yaşlandın gittin. Belki orada sana bir iş buluruz.

                      (Kompü-Kid bilgisayarınla oynar)  Siz kediler hiçbir sıkıntıya gelemezsiniz, hemen nörotik olursunuz, tıpkı insanlar gibi. (Ekrandan okur)  Siz Aslangiller’densiniz, refleksleriniz çok gelişmiştir. Temizleme, yalama işlerinde de pek beceriklisiniz. Eğer  «Hayvanlararası Yardımlaşma Kulübü» ne başvurursak, örneğin Ördek kardeşlerin gelişiminde, Kaz yavrularının kendilerinin temizliği öğrenimlerinde belki yardımcı olabilirisiniz. Sizler havanın barometrik değişimlerine, olası sel felaketlerine de pek duyarlısınız. Belki Metereoloji’de sana bir asistanlık bulunabilir.

                                                                   Kedi
                      Çok sağ ol Kompü-Kid, çok sağ ol.

                                                              Kompü-Kid
                      (Sanki duymamış gibi, fare’ye dönerek)  Sen de Fare Kardeş, herkes gittikten sonra mutfağı şöyle bir dolaşıver. Ben bir iki un paketinin dibini bir az delerim, sizlere çöreklik un çıkar. Sana da sanki bugünlerde bir tembellik gelmiş gibi. Eskiden ablam flüt çalarken… (O anda oturma odasında sessiz oturan abla harekete geçer. O andan itibaren Kompü-Kid ve beraberindeki iki hayvancık, havada ‘donar’lar.)

                                                               Kızkardeş
                      (Yerinden kalkarak)  Aman, annemle babam nerede kaldılar?  (Etrafına bakınarak)  Çoktandır flüt çalmadım ben. Nerede o acep? (Etrafı araştırırken, kenardaki bir kitaplığın alt gözünde yatan flüt’ü bularak, rastgele bir iki nağme çalmaya başlar.)
 
 
                                                                     -11-

                                                                Kompü-Kid
                      (Hayvanlarla birlikte, birden anime olarak)  …sen de Binbir Gece Masalları’ndaki rakkaseler gibi göbek atar dururdun. (Fare de kalçalarını sallamaya başlar; flüt durunca, o da durur.)  Yine, okulda duydum, orada “Fare’nin Fendi Kedi’yi Yendi” adlı bir piyes oynayacaklarmış, belki orada sana boğaz tokluğuna da olsa bir rol buluruz. (Bir az surat asan kedi’ye) Sen alınma Kedi Kardeş, çocuklar kendilerine eğlence arıyorlar. (Fare’ye)  Siz yolları bulmakta çok ustasınız, belki, okul dönüşü yollarını kaybeden karınca yavrularına trafik hizmeti verebilirsin. (Ekranla bir iki oynadıktan sonra)  Depremleri ve diğer Doğa felaketlerini de önceden haber verme yeteneğin var ama, ne burada öyle bir merkez var, ne de ben seni Karadeniz’e, batacak bir gemiyle yollamaya kıyarım. Yuva yapabilme yeteneğinizden dolayı da, evden kaçmış ya da suça yönelmiş kuş yavrularının yuvalarına dönmelerini sağlamakta da yararlanabiliriz. Ama, kentte hiç ağaç kalmadı. Doğa yitiriliyor. Çevre diye birşey kalmadı. Onu korumalıyız. “Kuşlara Yardım Derneği” bile kapılarını kapattı. Yazık!. (Tabakta kalan peynir parçalarını Fare’ye uzatır)  Al bunları ailene götür, yasak savsın!

                                                                     Fare
                      (Sevinçle)  Çok teşekkür ederim Kompü-Kid. (Peyniri bir kağıt mendile sarar ve cebine koyar.)  Bu, tüm aileyi iki gün idare eder. Ben gençken, sütten peynir yapmasını bilirdik, ama bugünün çocukları hemen her gün dondurma yemek istiyorlar. Zamane farecikleri ne olacak! Gel Kedi Kardeş, biz çıkalım artık. Hadi Allahaısmarladık..

                                                               Kompü-Kid
 Peki, güle güle. Ben sizlere söz verdiğim şeyler için derhal işe başlayacağım. Sizler de, «Hayvanlara İş Bulma Derneği» ne bir dilekçe ile başvurup iş isteyin. Beni, kefil olarak gösterebilirsiniz. Bahtınız açık olsun. Güle güle.. (Kedi ile Fare kolkola çıkarlar.)

                                                               SAHNE :  5
                                        Kompü-Kid, Anne, Baba, Kız Kardeş

                                                                    Baba
                       (Elinde gazete, esneyerek sağdan girer. Kız kardeşin de oturduğu masadan bir iskemle çekerken ona hitap eder)  Ooo, günaydın benim tombiş kızım. Nasılsın bakayım?

                                                              Kız Kardeş
                      (Bir az alınmış)  Ben tombiş değilim, sağlıklı bir kızım!
 
 
                                                                    -12-

                                                                   Baba
                      Peki, peki, benim sağlıklı kızım; kahvaltını ettin mi? Neler ezberliyorsun?

                                                             Kız Kardeş
                      Türkçe öğretmeni ezberlemek için bir şiir vermişti, onu yineliyorum. Dün akşam çok meşguldüm, bitiremedim.

                                                                   Baba
                      (Bir az alaylı)  Evet, çok meşguldün.. Telefonda..

                                                              Kız Kardeş
                      (Bir az kızgın)  Evet, arkadaşlarımla.. Baba, eğer telefon parası size dokunuyorsa, ben dışarda çalışmaya giderim ve kendi telefonumu kendim öderim.. Bu dava da biter..

                                                             Anne  (Girer)
                      (Elinde yine bir tepsi; üstünde yumurta, sosis, zetyin vb. ile masaya doğru yürürken kocasına)  İşte senin maman da burada. Ye de şu kızı rahat bırak. Gençler telefonda konuşur işte. Bizlerin evlenmeden önce her gece saatlerce konuştuğumuzu ne çabuk unuttun ?

                                                                   Baba
                     Evet ama, o zamanlar başkaydı. (Yiyeceklere saldırır)  Bizler daha büyüktük. (Birden anımsayarak)  Ah, Kompü-Kid kalktı mı?

                                                                   Anne
                     Çoktan.. Yine makinasının başında. Bu gidişle oğlumuz bir Bilgisayar Mühendisi olacak.

                                                                    Baba
                     (Yerinden kalkarak, bir de sigara tüttürerek)  Bir ‘günaydın’ diyeyim ona. (Kompü-Kid’in çalışma odasının bölmesinden  içeri yarı sarkarak sıcak bir sesle)  Günaydın benim çalışkan oğlum.

                                                              Kompü-Kid
                     Günaydın babacığım.

                                                                     Baba
                     Kahvaltı ettin mi?

                                                                     Anne
                     (Babanın arkasından ona yarı sarılarak)  Hem de nasıl. Ekmeğini, peynirini, tahılını, sütünü hepsini bitirdi maşallah.

                                                                       -13-

                                                                Kompü-Kid
                    (Bir gülümsemeyle)  Baba, bu akşam bize balık getirsene, canım çekti. (Annesine)  Tabii annem pirzola pişirmezse. Özledik!..

                                                                      Anne
                    ‘Özledik’ diyorsun, kaç kişiyle birlikte?

                                                                 Kompü-Kid
                    Şey, yani ben özledim. Bugünlerde iştahım öyle bir açıldı ki.. Baba, sen günde kaç paket sigara içiyorsun?

                                                                       Baba
                    (Bir az tedirgin)  Bir, bir buçuk paket. Neden soruyorsun?

                                                                 Kompü-Kid
                    (Bilgisayarınla bir az oynayarak ve ekrandan okuyarak)  Babacığım, ya sen içtiğin sigaranın sayısını yarım paketin altına indirirsin, ya da senin kanser olma riskin her yılda yüzde üç artar. Bu demek olur ki, on yıl içinde, yani ben yirmi üç yaşında ve Üniversitenin son sınıfında; ablam da okulunu yeni bitirmiş ve ikinci çocuğuna anne olmak üzere iken, senin kanser olma riskin yüzde otuz artacaktır. Bu, tüm aile için hiç de iç açacak bir şey değil sanırım. Bu, gerçek, babacım!..

                                                                        Baba
                    (Bir az üzgün, fakat sigarasını hemen söndürerek)  Haklısın Kompü-Kid, çok haklısın. Sigara içmek çok kötü bir alışkanlık. Çocukluğumuzda, daha doğrusu ilk gençliğimizde, sanki artık erkek olduğumuzu kanıtlamak için mi, kızlara adam gibi görünmek için mi, bir özenti mi bilmem, alıştık gitti. Masraf ve hava kirliliği de caba. Sana söz veriyorum, onu bırakmak için elimden gelen çabayı sarfedeceğim.

                                                                   Kompü-Kid
                    Sağ ol baba. Hadi sen de kahvaltını bitir, gazeteni oku. Bizlerin de okul vakti yaklaşıyor zaten.

                                                                         Baba
                    Peki yavrum. (Oğlunu kucaklar, diğer odaya geçtiğinde kızının da saçını okşar, onu da yarı kucaklar.)

                                                                         Anne
                    (Gözleriyle kocasını bir süre takip ettikten sonra oğluna)  Ee, küçük profesör. Bu sabah öğüt vermede herkesi sıradan geçirdin. Bana vereceğin bir öğüt de var mı? Hadi söyle.

                                                                    Kompü-Kid
                    (Bir az sıkılarak)  Şey, var ama, bir az sıkılıyorum.
                                                                          -14-

                                                                          Anne
                    (Cesaret verici bir sesle) Söyle, söyle. Çıkar baklayı dilinin altından.

                                                                     Kompü-Kid
                    Peki, mademki izin veriyorsun. Bak, ben sizlerin beni ve ablamı ne kadar sevdiğinizi biliyorum. Ama ben küçükken Polio nedeniyle böyle sakat kalınca, “keşke onu doğurmasaydım!” diye hiç düşündün mü?

                                                                          Anne
                    (Kompü-Kid’i kucaklayarak)  Aa, o nasıl söz öyle?  Hiç öyle düşünülür mü yavrum? Bizler seni her zaman sevdik ve seveceğiz. Sen ne konumda olursan ol, başımızın tacısın. Ha, senin doktorun dün telefon etti, seni bir kez daha muayene etmek istiyormuş. Yapılan miyografi’leri hatırlarsın, bacak kasların gitgide kuvvetleniyorlarmış. Böyle giderse, yakın bir zamanda, hiç olmazsa koltuk deyneği ile yürüme şansının arttığını söyledi. İnsan yaşadıkça, ümit kuşu da içinde yaşar. (Bir an duraklayarak)  Senin bu konuda hislerin ne?

                                                                    Kompü-Kid
                    (Ciddi)  Valla anne, benim kendime güvenim çok. Bu da, sizlerin bana karşı olan sevgi ve güveninizden kaynaklanıyor. Ben, kısıtlılığımın sınırları içinde mutlu olmayı öğrendim. Ne yapabileceğimi, ne yapamayacağımı çok iyi biliyorum. Eğer bir gün yürüyebileceksem, tabii bu çok güzel bir şey olacak. Ama olmazsa, büyük bir düşkırıklığına uğrayacağımı sanmıyorum. Sevgi her şeyin temeli.

                                                                        Anne
                    (Oğlunu bir kez daha kucaklar)  Benim aslan yürekli yavrum. Sen bize Allahın bir hediyesisin. Senin temiz kalbin hepimizinkinden büyük. Senin saf ruhun, daima yükseklerde, semalarda, şahinlerin, kartalların erişemeyeceği kadar yukarlarda. (Kollarını birden serbest bırakarak)  Sen bana hala esas sorunu sormadın, değil mi? Seni büyümüş de küçülmüş.

                                                                  Kompü-Kid
                    (Bir az çekingen)  Peki anne, sen sordun, al yanıtı. Şey, sen ve babam, niye daha fazla çocuk sahibi olmak istemediniz? Özellikle ben böyle engelli bir durumdayken.. Futbol, basketbol oynayan sağlıklı bir oğlan? Ha?

                                                                      Anne
                    Evladım, bunun senin özürlü olup olmamanla hiç bir ilgisi yok. Bizler, ikinizi de çok seviyoruz ve sizlerle mutluyuz. Bugün, dünyanın problemleri, çevre kirliliği, ekonomik sorunlar, eğitimin pahalılığı ve nüfus patlaması, her aklı başında aileyi çocuk sayısını iyiden iyiye düşünmeye ve sayıdan çok niteliğin ön plana alınması gerektiğini zorluyor. Yoksa, aşk ya da sevgi adı altında, ‘biz çocuk severiz’ diye, kediler gibi yılda iki kez çocuk yapmanın anlamı kalmadı artık. (Anne bunları söylerken, Kedi, kapıdan başını uzatarak, annenin sözlerine itiraz edici jest ve mimiklerde bulunur)  ‘Korunma’yı da bilmeseler gerek, ‘Allah veriyor’ diye ışığı gören çıkıyor. Bizler gibi orta halli, çalışan bir aile, ikiden fazla çocuğa nasıl bakabilir, giydirebilir ve gerekli eğitimi verebilir?
                                                                         -15-

                                                                  Kompü-Kid
                    (Rahatlayarak)  Evet anne, ben de aşağı yukarı aynı şekilde düşünmüştüm, ama bir kez de senden işiteyim dedim. (Sıkılgan bir tavırla)  Şey, sizler nasıl korunuyorsunuz?

                                                                      Anne
                    (İrkilerek)  O ne biçim soru öyle? Ben senin annenim. Bu konuyu seninle nasıl konuşabilirim?

                                                                 Kompü-Kid
                    Evet anne ama, ben bilimsel açıdan konuşuyorum. Hadi ben sorayım bari: hap mı kullanıyorsun?

                                                                      Anne
                    (Sıkılarak)  Evet küçük alim, hap!

                                                                  Kompü-Kid
                    Teşekkür ederim. (Bilgisayarınla oynayarak)  Biliyorsun ki haplar, hormon içerir ve hormonların uzun zaman kullanımı ciddi rahatsızlıklar doğurabilir. Tıpkı babamın sigara içmesi gibi. Görüyorsun, senin sorunun, benim sorunum oluyor: benim sorunumun sizlerin sorunu olduğu gibi. Her yıl göğüs muayenesi yapman lazım, eminim ki senin doktorun arada sırada kendini nasıl muayene edeceğini göstermiştir. Anormal kanamalarda hemen doktora koş, olur mu anne? Bana bu konuşma fırsatını verdiğin için sana teşekkür ederim.

                                                                       Anne
                    (Oğlunu şefkatle kucaklar)  Beni bu kadar düşündüğüne candan teşekkür ederim.

                                                                       Baba
                    (Öteki odada, Kompü-Kid annesi ile görüşürken, kızı ile arada sırada pantomimlerle konuşan baba, nihayet gazetesini atar ve seslenir)  Hey, Kompü-Kid, eğer konuşmanızı bitirdiyseniz, okula gitmenin zamanı geldi. (Kızına hitaben)  Hadi kızım, sen de hazırlan!

                    (Anne, öteki odadan Kompü-Kid’in tekerlekli sandalyasını oturma odasına doğru, arkasından iterek getirir, onun okul çantasını dizlerini üstüne bırakır. Kız Kardeş de kitaplarını toparlar. Baba pardesüsünü giyer, şapkasını alır, hanımının yanaklarından öper. Hepsi evde kalan anneye “iyi günler”, dileyerek sağdaki kapıdan çıkarlar. Bu arada, ev halkı tarafından görülmeyen Kedi, Fare ve Karınca Kardeşler de”güle güle” anlamında Kompü-Kid’in ardından el sallarlar.)

                                                                -Perde iner-
 
 
 
                                                                       -16-

                                                              İKİNCİ  PERDE
 
 
                                                                       -17-

                                                                  SAHNE : I
                                                         Öğrenciler, Öğretmen

                    (Fiziksel Engelliler Okulu’nun bir sınıfı. Tekerlekli sandalyeler ya da koltuk değnekleriyle beş, altı kız, erkek öğrenci, önlerindeki masaların üzerinde ‘kolaj’ yapmaktadırlar. Makaslarla çeşitli dergilerden ‘dekupaj’lar yapılmakta ve kartonlara yapıştırılmaktadır. Gerilerden bir arabesk müzik işitilir, fakat bu, konuşma başlar başlamaz kesilir. Öğretmen, öğrenciler arasında dolaşmakta ve onların yaptıklarını denetlemektedir.)

                                                                1. Öğrenci
                    (Sevinçle)  Öğretmenim, bakın ne yaptım. (Öğretmen yaklaşır.)  Doğa, çalılıklar, yeşil alanlar, tepeler ve gökyüzü. Şimdi çalılıklar arasına koyacak kuşlar arıyorum.

                                                                 Öğretmen
                    Aferin sana, çok güzel yapmışsın. (Dergi yapraklarından iki resim bularak)  Bak, burada bir kurbağa var, bir de timsah.

                                                                1.Öğrenci                                                                                                            
                    Yoook öğretmenim. Ben uçan bir hayvan istiyorum. Özgür biri.. Çünkü, bir gün ben de uçmak istiyorum.

                                                                 2. Öğrenci
                    Ben de şu ‘Rock’ yıldızlarını bir araya koymaya çalışıyorum. Şu “New Kids”ler bir harika.

                                                                 Öğretmen
                    Sen büyüyünce bir müzik aleti çalmak ister misin?

                                                                 2. Öğrenci
                    Tabii istiyorum.. Ben ya trombon çalacağım : (Eliyle boruyu üfleme işareti yaparak)  Tu-tu-tu tu-tu, ya da davul : güm güm de güm güm.

                                                                 Öğretmen
                    (Kompü-Kid’e yaklaşarak)  Ya sen ne tür müzikle ilgilisin?

                                                                Kompü-Kid
                    Ben, Doğa’nın ‘sessiz müziği’ni işlemek istiyorum, yani duyulmayanı. (Gülümseyerek)  Ne müthiş olurdu değil mi, eğer karıncaların, kelebeklerin ve bitkilerin müziğini bir araya koyup seslendirebilsem!  İlerde belki de İşitme  Engelli kardeşlerimle birlikte çalışırım.
 
 
                                                                      -18-

                                                                 Öğretmen
                    Çok ilginç, çok ilginç.. (Elini onun omuzuna koyarak)  Sen bu tür çalışmalarına devam et Kompü-Kid, inanıyorum ki bizler senin başarılarınla gerçekten öğüneceğiz. (Başka bir öğrencisine yaklaşarak)  Sen ne yapıyorsun?

                                                                 3. Öğrenci
                    Ben binaları, evleri, köprüleri yeniden düzenleyeceğim. Şehir çok karışık, inişli çıkışlı. Şöyle büyük, geniş caddeli; tekerlekli sandalyalarımızın, bisikletlerimizin rahatça dolaşabileceği bir Kent kuruyorum. (Gülümseyerek ve gururdan kabararak)  Kendimi de o sağlıklı, yeşil kentin ilk Belediye Başkanı ilan ediyorum. (Sınıftan gülmeler ve alkışlar)

                                                                 Öğretmen
                    (O da alkışlayarak)  Aferin sana, neden olmayasın? Amerika’nın Boston şehrinde ben öğretmenlik mastır’ımı yaparken, oranın Belediye Başkanı ile tanışmıştım. O da çocukluğundanberi tekerlekli sandalya üstündeydi ve çok başarılı bir halk adamıydı. Daima gülümserdi. Gene, Amerika’nın büyük devlet adamlarından Başkan Roosevelt’i sizlere hatırlatmak isterim, o da aynı konumdaydı. Hele sen bir büyü, mimar ya da mühendis ol, gerisi kendinden gelir. (Ellerini çarparak)  Peki çocuklar, bu kadar el çalışması yeter. Sıra, dün size verdiğim ‘Serbest Ev Çalışması’na geldi. İlk kez kim okuyacak?

                                                                  4. Öğrenci
                    (Elini kaldırarak)  Ben öğretmenim. Dün akşam oturdum, bir şiir yazdım. Bakalım beğenecek misiniz?

                                                                  Öğretmen
                    Güzel, hadi oku bakalım!

                                                                  4. Öğrenci
                    (Kağıtlarını karıştırarak arasından birini seçer ve okumaya başlar)

                            GÖKYÜZÜ

                            Gökyüzü, gökyüzü
                            Engin maviliğinle
                            Uçan kuşlarınla
                            Sen ne güzelsin.

                            Dağlar ovalara,
                            Ovalar dağlara diz verir;
                            Güneş, ay ve yıldızlar
                            Göklere selam verir!

                    (Bravo sesleri, alkışlar.)

                                                                       -19-

                                                                  Öğretmen
                    Aferin sana, çok güzel yazmışsın. Bunu, Kentin Çocuk Sarayı’ndaki Çocuk Sanatları Sergisi’nde askıya koymalıyız. Başka? (Etrafına bakınır.)

                                                                  2. Öğrenci
                    Ben, öğretmenim. (Defterini açar, okur)  Ben çılgın bir caz müzisyeni olmak istiyorum, Maykıl Jaksın gibi dans etmek istiyorum. Kalbimden gelen sesleri, parmaklarım ile tellere vermek istiyorum. “Teller bana ben tellere, dert yanarım ellere. Ver sazımı bana Tanrım!”

                                                                  Öğretmen
                    Aferin sana da, gerçekten aferin. (Kompü-Kid’e yaklaşarak)  Sen özel bir şey yaptın mı Kompü-Kid?

                                                                  Kompü-Kid
                    (Bir az sıkılarak)  Siz bugün beni bağışlayın öğretmenim, dün akşam ve bu sabah birçok özel misafirlerim vardı, bilgisayarımı devamlı kullanmak zorunda kaldım. Özel bir şey hazırlamaya vaktim olmadı.

                                                                   Öğretmen
                    Anlıyorum, tabii. Gelenler arkadaşların mıydı?

                                                                  Kompü-Kid
                    (Ciddiyetle)  Evet öğretmenim, benim dostlarım: Kedi, Fare ve Karınca Kardeşler. (Tüm sınıf, bunu şaka olarak kabullenerek güler; sahnenin gerisinden bu hayvan kardeşler o anda Kompü-Kid’e el sallayarak geçit yaparlar, Kompü-Kid de onlara gülümseyerek ve elini sallayarak yanıt verir.)

                                                                   Öğretmen
                    (O da gülümeyerek)  Bu bizim Kompü-Kid’in meşhur espri’lerinden biri olsa gerek. Peki, başka kim okuyacak?

                                                                    3. Öğrenci
                    Ben, öğretmenim. Öğretmenim, ben ‘Çevre’ için yazdım. Bakın: “Biz çocuklar, çevre’yi korumalıyız.. Fidan dikmeliyiz, ağaç yetiştirmeliyiz. Biz çevre’ya nasıl bakarsak, o da bize öyle bakar. Sigara içmek sağlığa çok zararlıdır. Duman, ciğerlerimizi olduğu kadar havayı da kirletir. Yeşil alanlara ev yapılmamalıdır. Temiz hava, temiz su, yaşamın en önemli gereksi- gereksinim-le-lerin-dendir. Burada biter!.”

                                                                   (Alkışlar)
 

                                                                       -20-

                                                                 SAHNE : 2
                                      Öncekiler, Okul Müdürü, Politikacı, Kedi
                     (Alkışlar devam ederken, kapı vurulmaksızın açılır. Önde okul müdürü, ardından gelen politikacı’ya ‘buyur’ ederek birlikte içeri girerler. Kedi de –kimseye görünmeden tabii- ardlarından süzülerek içeri girer, Kompü-Kid’in masasının yanına oturur, arada bir pati’sini arkadaşçasına onun omuzuna koyar.)

                                                            Okul Müdürü
                     (Boğazını temizleyerek, düğmelerini ilikleyerek, yapay bir saygınlıkla Politikacı’yı sunar) :  Çocuklar, size İlçemizin en değerli ve hizmeti ödev bilen kişisini, yani Belediye Başkanı’nı takdim etmek isterim. Bizlere onur veren Başkan Bey, “Engelliler Haftası” nedeniyle sizlerin hatırlarınızı sormak ve bu konuda içten gelen duygularını belirtmek istediler. (Politikacı’ya)  Buyrun efendim!

                                                               Politikacı
                     (Müdür Bey’e)  Teşekkür ederim Müdür Bey! (Öğretmene hiç yüz vermez.)  Sevgili çocuklar, biliyorsunuz ki bu hafta Özürlüler.., şey Engelliler Haftası.. Ve, içimden gelen bir sevgi ile sizleri ziyaret edip hatırınızı sormak istedim. (Teşekkür ya da alkış beklercesine etrafına bakınır,öğrencilerden ‘tıss’ bile çıkmaz.)  Bilirsiniz ki siz Engelli Çocuklar, bizlerin acıyacağı değil, bil’akis saygı duyması gereken, bir gün kendilerinin de en az bizim kadar yeterli olabilecekleri en değerli yatırımlarımızsınız. (Yine kısa bir ara verir, alkış bekler, yine hiç ses çıkmaz; çaresiz, devam eder.)  Biz, çocuk seven bir ulusuz. Bizim kültürümüzde aile terbiyemiz, çocukları başımızın tacı yapar. Bu toplumda ‘insan’ denen varlık, kendinden küçüklere, özürlülere, Doğa’ya, hayvanlara, herkese saygı göstermelidir.

                                                                        Kedi
                     (Kompü-Kid’e yüksek sesle hitap eder, diğerleri ‘donar’ ve onu dinlerler)  Aa, hiç de öyle değil, Kompü-Kid, tallahi de tillahi de değil. Geçen akşam, arkadaşlarla beraber azık ararken, tesadüfen Başkan Beyin evinin önündeki sokağa yığılmış çöp yığınlarını kandilliyorduk. (Elini ağzına götürüp gülerekten)  Şey, affedersin, araştırıyorduk. Belki de bir iki kılçık bulmak ümidiyle pençelerimizi içeri daldırmıştık ki, Reis Bey’in hanımı bizleri pencereden gördü; elinde süpürge sopası, ardımızdan bir koştu ki canlarımızı zor kurtardık. Hemen ardından da “Hayvanları, İnsanların Şerrinden Koruma Derneği”ne bir dilekçe ile şikayet ettik. Sonuç: sıfır, zira Reis Bey, o Derneğin de Başkanı. Ona hiç güvenimiz yok!

                                                                   Kompü-Kid
                     (Bir şey söylemeksizin Kedi’nin gıdısını okşar. ‘Donmuş’ olan herkes ‘çözülür’ ve normal yaşam devam eder.)
 
 
                                                                        -21-
                                                                    Politikacı
                     (Mağrur bir eda ile devam eder)  Ben ‘Başkan’ seçildiğimdenberi bu Kent’te sekiz yüz bin metre kare yeşillik yaptım. Tasavvur edin, tam sekiz yüz bin metre kare yeşillik ve üç çocuk bahçesi. On bin ağaç diktirdik. İki oyun sahası düzenlenmek üzere. Tüm bunlar sizin için çocuklar, evet, hep sizler için. Bizim sözümüz, özümüzdür. Soracak birşeyleriniz var mı?

                                                                   1. Öğrenci
                     (Parmağını kaldırarak)  Başkan Bey.. Annem geçen gün beni o parklardan birine götürmek istedi. Ama, benim tekerlekli sandalyamla kaldırımı bile aşamadık. Bizler o parkları nasıl kullanacağız, açıklar mısınız?

                                                                    Politikacı
                     (Biraz bozulmuş)  Şey, düşünüyoruz yavrucuğum, düşünüyoruz. Bizler gece gündüz çalışıyoruz. Sizler için kaldırımlardan geçitler yapıp yolları açacağız.

                                                                   2. Öğrenci
                     Başkan Bey, ben sinemayı çok severim, ama hayatımda hiç mi hiç gitmemiştim. Amcamın arabası var, bizim yok. Her neyse, geçen Cumartesi attı bizi arabaya, ver elini Eğlence Sitesi. Amcam, arabasını sinemanın önünde park ederek anneme ve bana kolaylık sağlamak istedi ama, oradaki Polis Amca bize ‘Belediye Yasağı’ var diye park etmeye izin vermedi. Zaten sinema salonu yirmi iki basamak yerin altındaymış, oraya nasıl ineceğiz?

                                                                    Politikacı
                     (Biraz daha bozulmuş)  Biz bunları hep biliyoruz ve düşünüyoruz. Yapacağız, düzelteceğiz, size vad’ediyorum. söz.

                                                                   3. Öğrenci
                     Reis Bey; annem, babam hep bankalardan bahsederler: temiz, modern yerler diye. Para biriktirmek, para yatırmak, döviz hesapları, müşteri temsilcisi, müdür yardımcısı ve benzeri. Siz ‘Tasarruf’ diyorsunuz galiba, bir az birikmiş paramı yatırmak için babamla birlikte bankaya gittik. Kaldırımlar iğri büğrü. Neyse, bankanın kapısından içeri girebildik. İçi “aman ne güzel yermiş,” dedikleri kadar var. Her yer pırıl pırıl. Camlarla ayrılmış bölümler, bilgisayarlar, herşey. Başka çocuklar da annelerinin ellerinden tutmuş, gelmişler. Aman ne güzel. Herkes para yatırıyor, alıyor. Babam birden duvardaki bir ilanı gösterdi: “Emekliler, S.S.K.’lılar ve Engelliler’in İşi İkinci Katta Yapılır”. İyi ama, asansör de yok. Büyük bir düşkırıklığı ile geri döndük. Siz bu işe ne dersiniz?
                                                                        -22-

                                                                   Politikacı
                     (Bozulmuş, boğazını bir kez daha temizleyerek)  Evet, biliyorum evlat. Maalesef birçok bankalar bu eksikliklerini gideremediler. Fakat biliyorsunuz ki onların çoğu özel kurumlar. Kamu kurumları için de ‘Merkez’ e yazmak gerekiyor, tabii bu da zaman alacak. Dikkate alacaz, önemle dikkate alacaz!…

                                                                       Kedi
                     (Alaylı bir tavırla,kuyruğunu sallayarak, meşhur meseli türkü gibi söyler)
                     “At martini Debre’li Hasan
                       Dağlar inlesin!”

                                                                 4. Öğrenci
                     Başkan Bey. Geçen hafta sonunda annem beni bir az hava almaya çıkarmıştı. Ben de bir az gün gördüm diye mutlu idim. Malum biz ‘engelli”yiz, evden okula, okuldan eve. Birden çişim geldi. (Gülüşmeler)  Dört bir yana baktık, ‘Mac Donalds’ dahil, tüm tuvaletler ya ikinci ya da üçüncü katta. Merdivenler de dik mi dik. Zafer Meydanı’nda iki tuvalet var, ikisinde de on beş merdiven aşağıya inmek lazım. Bizler nasıl inelim? Eve dönünceye kadar altımı ıslatmak zorunda kaldım ki hiç de hoş birşey değil sanırım. Siz oğlunuza öyle bir şeyin olmasını arzular mısınız?

                                                                  Politikacı
                     (Gerçekten üzgün)  Tabii, tabii; öyle şey olmamalı efendim. Sizlerin gerçek mülkü olan bu topraklarda, rahat yaşamanız için elimizden geleni yapmak zorundayız. Sizlerin başka eğitim kaynaklarından ve spor tesislerinden yararlanmanız için temaslarda bulunacağız, gerekirse yeni yasalar çıkaracağız.

                                                                Kompü-Kid
                     (Yavaş ve olgun bir ses tonuyla)  Zaten geçmiş bir yasa var, Reis Bey, yenisini yapmak için zahmete girmeye gerek yok ki! İlk kez var olanı uygulayalım da..

                                                                  Politikacı
                     (Bir az şaşırmış)  Sen hangi yasadan bahsediyorsun oğlum?

                                                                Kompü-Kid
                     2916 sayılı “Özel Eğitime Muhtaç Çocuklar Kanunu”, Madde: 8, şöyle der: “Resmi ve Özel İlk Öğretim ve Orta Öğretim Okulları, kendi çevrelerindeki özel eğitime muhtaç çocuklar için, Özel Eğitim hizmetleri sağlamakla yükümlüdürler.” (KEDİ sevinçle ellerini çırpar.) Çevremizde bir sürü özel okul var; bahçelerinde yüzme havuzları, cimnastik salonları, herşey. Zengin çocuklarının okuduğu özel sınıflar, bilgisayarlar ve daha neler. Bizim burada vefakar bir öğretmenimizden gayrı (masayı işaretleyerek)  hediye verilmiş, günü geçmiş birkaç dergi ve makastan başka birşeyimiz yok. Başkan Bey, madem yasa geçmiş ve sizler de yükümlüsünüz, niye uygulamıyorsunuz? Niye diğer okullar, gerek tesisler ve gerekse eğitim malzemesi ve çeşitli öğretmenler yönünden bize yardım etmiyorlar? Arada bir onların minibüslerine binebilsek, yaz kamplarına gidebilsek, yabancı dil öğrenebilsek, ‘cüt baks’larında müzik dinleyebilsek, o zaman bizlerin de bu ülkenin evlatları olduğumuzu daha gönül rahatlığıyla algılayabilirdik. (Alkışlar)
 

                                                                      -23-

                                                                  Politikacı
                     (Şaşkın)  Ben, ben böyle bir yasanın varoluşundan haberdar değildim. Herhalde yeni çıkmış olsa gerek. Çıkacağından haberim vardı ama, bana bildirmediler sanırım. Eğer yasa yeni geçmişse, uygulanmasına fırsat olmamıştır herhalde. Ben geçem hafta ilimizin Sayın Milli Eğitim Müdürü ile görüştüm. Sizlerin alanında ona yardım edecek bir Müdür Muavini tayin edilmiş, eminim ki bir iki ayda bu işi kavrar. Vekil Beyin yardımlarıyla da birşeyler yaparız herhalde. Zaten, sağolsunlar sayın Bakan Bey de bu konuda yardım için söz vermişler.

                                                               Kompü-Kid
                     Başkan Bey; 2916 sayılı yasa, 15 Ekim 1983’de geçmiş, yani daha ben doğmadan yıllarca evvel ve 18192 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış. Ben büyüdüm koca çocuk oldum, o hala tıfıl kalmış. (Çocuklar, gülmelerle karışık alkışlarlar; öğretmen dudağını ısırır, KEDİ ayağa kalkıp danseder.)

                                                                Politikacı
                     (Hayranlıkla karışık bir şaşkınlıkla)  Peki çocuğum, tüm bunları sen nasıl oluyor da biliyorsun?

                                        Tüm Öğrenciler, Öğretmen, Kedi:
                     (Hep bir ağızdan)  O Kompü-Kid’dir, herşeyi bilir.

                                                                Politikacı
                     (Üzgün fakat içtenlikle)  Peki çocuklar, size söz veriyorum, bundan böyle sizin probleminizi kendimin problemi yapacağım. Bizler ’özürlü’ çocuklar der geçerdik, meğer içinizde ne cevherler varmış. Bir az daha sabırlı olun, sakın yılmayın. Ben, Şehir Meclisi Üyeleri ile hemen bir toplantı yapmayı arzulardım ama şimdi ‘Yerel Seçim’ zamanı, herkes meşgul. Neyse, seçimlerden sonra olsun. Özel haftanızı tekrar kutlar, iyi ve mutlu günler dilerim! (Okul Müdürü ile birlikte, sert adımlarla, arkasına bakmadan çıkar.)

                                                               SAHNE : 3
                                              Öğretmen, Öğrenciler, Kedi

                     (Misafirlerin ayrılışından sonra sınıfı bir sessizlik kaplar, ama mutlu bir sessizliktir bu. Çocuklar ve öğretmen birbirlerine sevgi ve güvenle dolu bakarlar.)

                                                                Öğretmen
                     (Gülümseyerek)  Evet çocuklar, sanırım yeterli derecede çalıştık ve dört dörtlük bir gün geçirdik. Teneffüse çıkmadan önce gelin hep beraber Gençlik Marşı’mızı söyleyelim:
                     (Ellerini koro  şefi gibi kaldırır; tüm çocuklar ve KEDİ ile birlikte)
                     “Dağ başını duman almış,
                      Gümüş dere durmaz akar.
                      Güneş ufuktan şimdi doğar,
                      Yürüyelim arkadaşlar.
                      Sesimizi yer gök su dinlesin,
                      Sert adımlarla her yer inlesin.”

                                                                     -Perde-
 

                                                                        -24-
 

                                                           ÜÇÜNCÜ  PERDE 

                                                                        -25-

                                                                    SAHNE : 1
                      Kompü-Kid, Kaplumbağa ve Kelebek Kardeşler, Kedi ve Fare

                      (Perde açılınca, ilk perdede olduğu gibi, sağ tarafta ailenin Oturma Odası görülür. Kompü-Kid tekerlekli sandalyesinde oturmakta ve kucağındaki org’u çalmaktadır.Yalnız başınadır. O müzik yaparken, onun bilgisayarının bulunduğu Çalışma Odasında da Hayvan Kardeş Grupları, ikişer-üçer dakikalık oyun ve dans resitalleri vermektedirler.)

                                                        Kaplumbağa Kardeşler
                      (Üç küçük çocuk sarı-kahverenkli kaplumbağa giysileriyle göğüs ve sırtlarında küçük yastık paketler, bellerinde kılıçlar, koşarak sahneye girerler; yan odada org çalan Kompü-Kid’in müziğine eşlik ederek dans ederler, karşılıklı kılıç oynarlar, izleyicileri selamlayarak sahneyi terkederler.)

                                                            Kelebek Kardeşler
                      (İki beyaz giysili, benekli kanatlı kızlar, Kompü-Kid’in müziği eşliğinde vals, dans ve bale gösterilerinde bulunurlar. Sonunda onlar da izleyicileri selamlayarak sahneyi terkederler.)

                                                                Kedi ve Fare
                      (Kedi ve Fare, dam ve kavalye gibi kolkola girerler. Karşılıklı reverans yaparak dans ederler ve izleyicileri selamlayarak sahneyi terkederler.)

                                                                  SAHNE :  2
                                           Kompü-Kid, Kız Kardeş, sonra KEDİ

                      (Kompü-Kid org’u ile müziğini bitirmek üzere iken, Kız Kardeş içeri girer, onun başına dikilerek bir süre dinler.)

                                                                   Kız Kardeş
                      (Ellerini çırparak)  Bravo Kompü-Kid, bravo. (Bir az alaylı)  Seni böyle Oturma Odamızda görmek ne şeref! Bilgisayarın dinleniyor herhalde.

                                                                  Kompü-Kid
                      Alay etme abla, evet, ben gerçekten çalışma odamda çok vakit geçiriyorum, belki de aileden bir süre ayrı kalıyorum. (Kısa bir aradan sonra)  Belki de tüm dünyamı bilgisayarımla paylaşır görünüyorum ama, ben sizleri her an içimde hissediyorum. Orası sanki benim içinde top oynadığım, at koşturduğum bir arena..
 
 
                                                                       -26-
 

                                                                  Kız Kardeş
                      (Şefkatle) Biliyorum Kompü-Kid, biliyorum. Sen çok duyarlısın ve bizleri pek çok seviyorsun. Senin o hayali hayvanlarla iletişimini, inan ki, kıskanmıyorum. Arzu ederdim ki seni bu odada bir az daha fazla görelim.

                                                                  Kompü-Kid
                      Abla.. (Kısa bir duraksamadan sonra)  Engelli bir kardeşin oluşu nedeniyle, sen, hiç bundan utanç duydun mu?

                                                                   Kız Kardeş
                      (Yaklaşır, kız kardeşinin boynuna sarılır)  Aa Kompü-Kid, o nasıl söz öyle? Sen benim biricik kardeşimsin ve ben her zaman senin terbiyenden, zekandan, yüksek bilginden ötürü kıvanç duymuşumdur ve bunları her zaman, her yerde rahatlıkla yineliyebilmişimdir. (Ağlamaklı bir sesle)  Beni üzüyorsun sen!

                                                                  Kompü-Kid
                      Ablacığım, ben senin benim için ne hissettiğini gayet iyi bilirim, hiç üzülme. Ben şunu demek istedim: Eğer ben engelli olmasaydım, elinden tutup sokakta beraber yürüyeceğin, ip atlayacağın, sek sek zıplayacağın bir erkek kardeşten daha çok hoşlanmaz mıydın?

                                                                   Kız Kardeş
                      (Tekrar kardeşinin boynuna sarılarak ve bir süre birlikte sallanarak)  Kuramsal olarak bu öyle düşünülebilir ama gerçekte değil. Bizim ilişkilerimiz, hayatlarımızın başındanberi yakınlık ve sevgi dolu. Başka bir tür beraberlik yaşamadığımız gibi, orijinalinden de hiçbir şey kaybetmedik. (Gülerek)  Hatırlar mısın, çok çoook küçükken bir kez plaja gitmiştik.. Birbirlerimizin bacakları üstüne kumlar atarak ne şatolar yapmıştık. Arada, denizden topladığımız çakıl taşlarını da “bir sana, bir bana!” diye kırk haramiler gibi paylaşmıştık. Büyüyünce zengin olacaktık, ilk seyahatimiz Afrika’ya bir safari için olup, ilk işimiz aslanları beslemek olacaktı. Hatırlıyor musun?

                                                                  Kompü-Kid
                      (Gülümseyerek)  Hiç hatırlamaz olur muyum ablacığım? Bu gidişle pek zengin olacağa benzemiyoruz ama, kim bilir, bir gün belki gideriz. Tabii şimdi zaman değişti; gidersek herhalde klimalı develerle safari’ye katılırız. (Birlikte gülerler)

                                                                   Kız Kardeş
                      İşte böyle Küçük Bey, (Parmağıyla kardeşinin burnunun ucuna dokunarak)  bizim aramıza hiçbir zaman karakedi giremez. (O anda KEDİ, kapıda gözükür; elindeki muzu soymakla meşguldür. Kompü-Kid’e bir dostluk mesajı gönderirken Kız Kardeş’e burnunla bir ‘nanik’ işareti yapar, omuzlarını silker kaybolur.)  Bir az birşeyler yemek ister misin, yoksa akşam yemeği için iştihanı keser mi?
 
 
                                                                       -27-

                                                                   Kompü-Kid
                      Yok abla, teşekkür ederim. Bugünlerde iştiham bir iniyor bir çıkıyor. Bugün okulda yoğun bir gün geçirdik.

                                                                    Kız Kardeş
                      Ne oldu?

                                                                    Kompü-Kid
                      O politikacılardan biri gelip, Engelliler Haftası nedeniyle bir nutuk atmak istedi. Gerekli yanıtları verdik sanırım. Bilirsin, ben kimseyi kınamam, herkesin kendi karakter yapısına göre bir meslek seçimi vardır. İlgi göstermeyenlere söyleyecek bir şeyim yok; benim canımı sıkanlar, ödevleri olduğu halde sanki ilgi gösteriyorlarmış gibi hava atanlar. Her neyse, hayat bu, alışmayı öğrenmeliyiz.

                                                                     Kız Kardeş
                      (Tekrar sevgiyle sarılarak)  Hatırlar mısın Kompü-Kid, babamız, bu tür yaratıklar için büyük şair Orhan Veli’den şunu okurdu:

                      “Çok çalıştık bu Vatan için,
                      (Beraberce)
                       Kimimiz öldük,
                       Kimimiz nutuk söyledik!” (Gülerler)

                                                                     Kompü-Kid

                      Senin okulun nasıl gidiyor abla?

                                                                     Kız Kardeş
                      (Masanın kenarına yığılmış kitapları işaretleyerek)  Valla, pek fena değil. İngilizce’den arkadaşlara yetişmek üzereyim ama şu modern matematik kolay yenir yutulur bir nesne değil. İdare ediyoruz işte.

                                                                    SAHNE :  3
                                                          Evvelkiler. Anne, Kedi

                                                                         Anne
                      (Kapıdan telaşla girer, eli paket ve poşetlerle yüklüdür)  Oo, sizler erkencisiniz bugün. (Kız Kardeş’e)  Kızım, sen bana yardım ediver. Şu paketleri murfağa koyuver, ben geliyorum. (Kız Kardeş paketleri alır çıkar. Anne ceketini portmantoya asar, oğluna yaklaşır.)  Oo, müzik çalışıyorsun ha…
 
 
                                                                       -28-

                                                                 Kompü-Kid
                      Bir az oynuyorum işte. Şey, asıl erkenci olan sensin. İşten erken mi çıktın? (Gülerek) Yoksa patronun seni kovdu mu?

                                                                       Anne
                      (Gülümseyerek)  Nerede o günler!. Çalışmak güzel bir şey. Eve bir az katkıda bulunabilmek de güzel, böylece baban bir az daha rahat nefes alabiliyor. Ama, her ikinizin küçüklük yıllarında ikinizi de bir bebek arabasına koyup mağrur bir anaç kedi gibi  (‘Kedi’ sözcüğü geçtiği zaman KEDİ, pazılarını göstererek, mağrur bir eda ile, ayakparmakları üzerinde yürüyerek bir geçiş yapar)  dolaştığım günleri hasretle anımsıyorum desem yalan olmaz. Sizler üniversiteyi bitirinceye dek çalışmak niyetindeyim. Gündüzleri zaten yoksunuz, yalnız başıma bütün gün evde ne yapacağım yoksa?  (Bir an dalgın düşündükten sonra)  Ha, söylemeyi unuttum, bu akşam erken saatlerde senin doktorun gelecek. Onun için ben eve erken geldim. Babana da ofisten bir az vakitli gelmesini rica ettim. Ben mutfağa gidiyorum, birazdan dönerim. (Çıkar)

                                                                    SAHNE :  4
                   Kompü-Kid (Gerekirse dublörü), Kaplumbağa ve Kelebek Kardeşler
                                                                  Fare ve Kedi

                                                                   Kompü-Kid
                       (Anne çıktıktan sonra Kompü-Kid başını elleri arasına alır, derin düşüncelere dalar. Başını hafiften kaldırarak kendi kendine konuşur.)  Doktor gelecek ha!  (Başını tekrar öne eğer ve hayallere dalar. O anda sahnenin o kısmındaki ışıklar yavaş yavaş sönerek loş bir hava yaratır. Gerilerden Tschaikovski’nin “Kuğu Gölü”nden parçalar duyulmaya başlar. Eğer Kompü-Kid rolünü sağlıklı bir çocuk oynuyorsa, o, düşünmekte olduğu sandalyesinden kalkar, diğer odadaki masasının başına giderek Hayvan Kardeşleri bekler. Eğer gerçekten engelli bir çocuk o rolü oynuyorsa, o zama, bir dublörü öbür odada belirir.)

                                                        Kaplumbağa Kardeşler
                       (Üç Kaplumbağa Kardeş koşarak, neş’e ile sol taraftan içeri girerler. Müziğe uyup dansederken, masanın başındaki Kompü-Kid’i de dansa kaldırırlar. O da coşku ile onlara kjatılır. İki, üç dakikalık danstan sonra Kaplumbağa Kardeşler sahneyi terkederler, Kompü-Kid de masasına döner.)

                                                           Kelebek Kardeşler
                       (Aynı müzik temposuyla Kelebek Kardeşler sahneye girerler. Kompü-Kid de onlarla birlikte neş’e içinde danseder. İki, üç dakika sonra Kelebek Kardeşler sahneyi terkederler, Kompü-Kid de masasına döner.)
 

                                                                       -29-

                                                                  Kedi, Fare
                       (Kedi ve Fare de bu müzik festivaline diğerleri gibi katılırlar. Sanki maskeli bir baloya gelir gibi, KEDİ, yüzünde bir fare maskesi; FARE, yüzünde bir kedi maskesi ile kolkola gelip dansederler. Kompü-Kid aynı coşku ile onlarla da danseder. Kedi ve Fare de iki üç dakikalık bir performansdan sonra sahneyi terkederler. Kompü-Kid masasına döner, başını öne eğer ve düşüncelere dalar. Oranın da ışıkları yavaş yavaş söner. Eğer dublör ise, sahnenin diğer, sağ yarısının ışıkları belirirken yavaşça ortadan kaybolur.)

                                                                  SAHNE :  5
                                                      Kompü-Kid, Kız Kardeş

                                                                  Kompü-Kid
                       (Sahne ışıklarının yükseltilmesiyle, sanki bir uykudan uyanırmış gibi, Kompü-Kid yavaş yavaş başını kaldırır, kendi kendine konuşur)  Hayır, bu olamaz!  (Bir an sonra, kendinden emin bir tavırla)  Olmasına da gerek yok!

                                                                   Kız Kardeş
                       (Neş’eli bir mırıltıyla gelir, elinde bir dergi vardır)  Bu, Mutlu Kardeş Dergisi, Seniniçin getirdim. (Ona uzatır)  Al, istersen oku. (Kompü-Kid’in dalgınlığının farkına vararak)  Aa, kardeşim, az önce seni çok mutlu bırakmıştım. Ne oldu? Karadenizde gemilerin mi battı?

                                                                  Kompü-Kid
                       (Üzgün bir sesle)  Hiiiç.. Hiçbir şey.. Yalnızca, hayal ve gerçeğin duellosu ve zalim gerçeğin zaferi.. Hepsi bu..

                                                                   Kız Kardeş
                       (O da üzgün bir eda ile)  Gerçekten ne olduğunu bilmiyorum ama, konunun ne olabileceğini tahmin ediyorum. Duyarlılığını anlıyor ve çok kez olduğu gibi şimdi sana gıpta ediyorum. (Ellerini kardeşinin omuzlarına koyarak)  Konu bu akşam gelecek Doktor Bey’le ilgili mi, ha, ne dersin?

                                                                   Kompü-Kid
                       (Durgun)  Hı, hı..

                                                                    Kız Kardeş
                       (Bir az üzgün, fakat cesaretlendirici bir sesle)  Sen, Aslan Yürekli Richard’sın !.. (Asker durumuna geçerek ve hazırol selamına durarak)  Ve ben, senin baş şövalyen.. (Reverans yapar)  Emrine amade.. (Kollarını onun omuzuna koyarak ciddi, fakat samimi bir sesle)  Sen de biliyorsun ki gerçek ne ise o olacaktır. Ve gerçek, ancak gerçek olduğu kadar gerçektir, ne eksik ne fazla..
 
 
                                                                        -30-

                                                                  SAHNE :   6
                                                        Öncekiler, Baba, Anne

                                                                        Baba
                       (Kapıdan içeri anneyle konuşarak girer)  Öyle yapacaktım ama, olmadı işte.. (Çocukları selamlayarak)  Değerli varlıklarıma selamlar olsun. Ne o? Sanki çok ciddi konuları konuşuyor gibisiniz. Umarım enflasyonu tartışmıyorsunuz.

                                                                   Kompü-Kid
                       (Hüzünlü bir tavırla)  Ablam bana bir erdemlik dersi veriyordu.

                                                                        Baba
                       (Yaklaşır, her ikisini de kucaklar)  Sizler zaten benim erdemli çocuklarımsınız. Ne var ne yok ?

                                                                    Kız Kardeş
                       Çok farklı birşey yok, günlük dedikodularımızı yapıyorduk.

                                                                         Baba
                       (Sofaya oturur, elini sanki sigara paketini çıkaracakmış gibi cebine kaydırır, fakat gözleri Kompü-Kid’in gözleriyle karşılaşınca elini geri çeker.)  Aklımda, bana lades yapamazsın! (Beraberce gülümserler)  Çocuklar, yemeğimizi erken mi yiyelim, yoksa Doktor Bey gittikten sonra mı?

                                                                         Anne
                       (Sessizce olup bitenleri izlemektedir) Siz ne dersiniz çocuklar?

                                                                     Kompü-Kid
                       Valla benim pek iştahım yok. Herhalde bekliyebiliriz.

                                                                      Kız Kardeş
                       Benden de al o kadar. (Kardeşine)  Benimle domino oynar mısın, ne zamandır oynamadık?

                                                                     Kompü-Kid
                       (Sevinçle)  Tabii, ama sen hala beni yeneceğini umuyorsan, unut!

                                                                      Kız Kardeş
                       (İddialı)  Görürüz. (Yerinden kalkar, bir köşeden domino kutusunu çıkarır, kenardaki sehpayı ve bir iskemle çekerek Kompü-Kid’in karşısına oturur. Karşılıklı şenliklerle oyuna koyulurlar.)

                                                                           -31-

                                                                          Baba
                       (Çantasından bazı evrak çıkarırken, anneye hitaben)  Senin günün nasıldı şekerim? Önemli bir şey oldu mu?

                                                                         Anne
                       (Yanıtlamaya hazırlanırken sahnenin iç yönünden birtakım gürültüler duyulur, anne o yöne seğirterek)  Şu ana kadar hiçbir şey yoktu ama, mutfakta birşeyler oluyor galiba. Bir bakayım!  (O koşarak çıkarken, sahnenin dibinden Karınca Kardeşler, Kedi ve Fare ellerinde mutfaktan çaldıkları ufak tefekle, gülmeler ve mimiklerle sessiz bir geçit yaparlar. Anne tekrar girer.)  Valla anlamıyorum, bu evde birşeyler oluyor, inşallah inler cinler basmadı. Bazı yiyecekler ortadan kayboluyor, reçel kavanozlarının ağzını sımsıkı kapatıyorum, hep gevşek buluyorum. Raflarda sicim gibi izler. Korkarım herşeylerin içine karıncalar girecek.

                                                                  Kompü-Kid
                       (Oyun oynarken, şaka yollu annesine laf atarak)  Zararı yok anne, romatizmaya iyi gelir.

                                                                       Anne
                       (Bir az hayretle)  aa, o ne demek?  Şaka mı yapıyorsun, karıncalar ne işe yararlar ki?

                                                                       Baba
                       Biz insanlar günlük işlerimizle o denli meşgulüz ki, Doğa’nın diğer yaratıklarının farkında bile değiliz. Ne bencillik!  Karıncalar, kelebekler, kaplumbağalar, kediler, fareler, ne bileyim ben, (Bu sözcükler geçerken, adı geçen hayvan kardeşler birer birer sahne dibinden, sanki takdim ediliyorlarmış gibi, reverans yaparak geçit resmi yaparlar.)  hep yaratık olduklarına göre, bir emele hizmet etseler gerek gibime geliyor, tıpkı insanlar gibi.

                                                                  Kompü-Kid
                       (Elindeki son taşı koyarak)  Domino!  Abla, senin gözünün yaşına bakmayacağımı baştan söyledim. (Babasına)  Babacım, valla bana haklısın gibi geliyor. Hayvancıkların da varoluşlarının bir nedeni olsa gerek. Arada bir herhalde onların da hatırlarını sormak, hislerini anlamak ve daha iyi bir iletişim kurmak zorundayız.

                                                                      Baba
                       (Büyük bir ilgiyle)  Çok ilginç Kompü-Kid, çok ilginç. Ama maalesef Dr. Doo-Little gerçekte mevcut değil. Keşke olsaydı da hayvanlarla konuşup, onlarla çok daha yakın bir iletişim içinde bulunabileydik! Ne yazık ki aya, yıldızlara, uzaya gidebilen, yetmiş iki ana dil ve yüzlerle lehçelerle konuşabilen altı milyar insan, kendi etrafında dolaşan hayvancıklarla anlaşmak bile istemiyor, nasıl merhaba diyeceğini bilemiyor. (Bir an susar, sonra kağıtlarına bakar.)  Bilmem, belki de öyle bir iletişim kurmamıza gerek yok. Allah öyle istemiş öyle yaratmış. Biz insanlar çok kez kendi sorunlarımızı bile çözmekten aciziz..

                                                             (Kapı zili çalar)
 

                                                                       -32-

                                                                      Anne
                       (Yerinden fırlayarak)  Herhalde Doktor Bey olsa gerek, bir bakayım. (Çıkar, diğerleri heyecanla beklerken bir az toparlanırlar, anne yatım dakika sonra gelir.) Postacı imiş, geç sefere çıkmış. (Elindeki bir iki zarfı eşine uzatarak)  Al sana, iyi babalığının ödülü olarak bir sürü elektrik ve telefon faturaları.. (Kompü-Kid’e)  Bir de Paşa oğluma. (Zarfın sol üst köşesini okumaya çalışarak)  ‘İlçe Engelliler Yardımlaşma Derneği’inden. (Zarfı verir)  Bu hafta sonu sizin gösterileriniz, yarışmalarınız olacaktı, değil mi ?

                                                                Kompü-Kid
                       (Zarfı açar)  Evet anne, o toplantı için davetiye. Yazı yarışmasında kazananların ödülleri verilecek, tekerlekli yumurta yarışmaları yapılacak. (Alaylı bir tonda)  Tabii arada nutuklar atılacak, en sonra bir çocuk piyesi ve müzik korosu. Hepsi bu.

                                                                Kız Kardeş
                       Senin o piyeste hiç rolün yok mu Kompü-Kid?

                                                               Kompü-Kid
                       (Alçak bir sesle)  Oynayabilirdim, ama ben kendimi çocuk piyesleri için çok ciddi buluyorum. Hem sanmıyorum ki sahnede oynamaya özel bir yeteneğim olsun.

                                                                   Anne
                       Oo yavrum, sen istersen herşeyi yaparsın, yeter ki sen arzu et!  (Kapı çalınır, anne yine atılır)  Bu kez geldi galiba. (Çıkar)

                                                              SAHNE :  7
                                        Evvelkiler, Doktor, sonra Hayvanlar

                                                                  Doktor
                       (Elinde siyah meşin muayene çantası önde, arkada anne, konuşarak sahneye girerler. Güler bir yüzle herkese hitap ederekten)  İyi akşamlar, iyi akşamlar Kompü-Kid.

                                                               Tüm Aile
                       İyi akşamlar Doktor Bey. (Baba, Kızkardeş ayağa kalkarlar; Doktor onların ve sandalyesinde oturan Kompü-Kid’in ellerini sıkar, Anne’nin sunduğu bir sandalyeye oturur. Diğerleri de otururlar. O anda Karınca, Kelebek ve Kaplumbağa Kardeşler, Kedi ve Fare de odaların kapılarından merakla başlarını uzatarak olup bitenlere kulak misafiri olmaya çalışırlar.)

                                                                 Doktor
                       (Samimi ve canlı bir tavırla Kompü-Kid’in hatırını sorar)  Ee, benim kahraman oğlum, nasılsın bakalım; okul nasıl gidiyor?
 

                                                                  -33-

                                                             Kompü-Kid
                       Teşekkür ederim efendim, herşey yolunda. Mutluyum, mutlu olmaya çalışıyorum. Okuyorum, bilgisayarımla oynuyorum, müziğimi çalıyorum. Yeterli sayıda arkadaşlarım da var.  (Tüm Hayvan Kardeşler ‘Zafer’ işareti verirler.)

                                                                 Doktor
                       Güzel, çok güzel. (Kız Kardeşe dönerek)  Ee, sen ne yapıyorsun Küçük Prenses?

                                                              Kız Kardeş
                       Teşekkür ederim Doktor Beyciğim.. Eh işte okulu idare ediyoruz. Şey, size bir şey soracağım. (Gözlerini etrafta gezdirerek)  Ben gerçekten ‘tombiş’ miyim? Burada herkes öyle diyor. Son günlerde alay konusu oldum yani. (Hüzünle başını öne eğer, ağlamaklı bir hal takınır.)

                                                                 Doktor
                       (Aileye göz kırparak)  Aa, kim demiş onu ? Sen sülün gibi cici bir kızsın. Senin boyun uzayacak ve.. (elleriyle işaret ederek)  daha da inceleceksin..

                                                              Kız Kardeş
                       (Sevinçle ellerini çırparak)  Hey, yaşasın Doktor Bey bana daha fazla yeme izni verdi! (Hep beraber gülerler, sonra herkes ciddileşir.)

                                                                 Doktor
                       (Kompü-Kid’e hitaben)  Kompü-Kid, bildiğin gibi, son birkaç aydanberi ya ameliyat ya da protez ile seni yürütebilecek bir hale getirmek için plan yapıyorduk. Annen de söylemiştir, elektro-miyografi’lerin çok umut verici göründükleri için, seni bir kez daha muayene edip kat’i karar ondan sonra vermek istedim. B1 ve E vitaminlerini muntazaman alıyor musun?

                                                              Kompü-Kid
                       Evet, düzenli olarak alıyorum efendim.

                                                                  Doktor
                       Güzel, çok güzel. Şimdi izin verirsen, bacaklarını muayene edeyim!

                                                              Kompü-Kid
                       (Cesaretle)  Buyrun efendim, ben hazırım.

                                                                  Baba
                       Doktor Bey, onu soymak ya da sedire yatırmak gerekiyor mu?
 
 

                                                                   -34-

                                                                 Doktor
                       Yok efendim, lütfen yalnızca ayakkabılarını ve çoraplarını çıkarın, yeter.  (Anne ileri fırlar, denilenleri yaparken şefkatle oğlunun yüzüne bakar, eliyle yanaklarını okşar, geri çekilir. Doktor, çantasından önce tansiyon aletini çıkarır, ölçer)  Hım, yaşın için normal. Peki. (Nabzını sayar)  84. Güzel. (Doktor, Kompü-Kid’in pantolonunu yukarı sıvar, elleriyle bacağı ileri geri sallar, baldır kaslarını sıkar. Ellerini tabanlarının altına koyarak Kompü-Kid’den tüm gücüyle aşağıya bastırmasını rica eder. Ayakları kendi haline bıraktıktansonra gene çantadan çıkardığı refleks çekiciyle dizkapaklarına hafif hafif vurur. Bacağın ileri doğru küçük bir tepkisini görünce heyecanını kontrol edemez, haykırır)  Çok güzel, çok güzel, beklediğim buydu zaten! (Ayak kaslarını bir kez daha inceledikten sonra, tabanlarının altını çizer. Orada da hafif bir tepki gördükten sonra)  Mükemmel, mükemmel. Herşey beklediğimden daha iyi. Arzu ederseniz, hemen şimdi ayakta durabilmeyi, hatta bir iki adım atabilmeyi denemek isterim. (Kompü-Kid’e)  Hazır mısın aslanım?

                                                                  Kompü-Kid
                        (Cesaretle)  Ben dünden hazırım, Doktor Bey.

                                                                      Doktor
                        Güzel.. Şimdi.. Tüm kuvvetini kollarının ön kısmına vereceksin.. Tamam. Koltuğunu sımsıkı ellerinle kavra. (Gösterir ve yardım eder)  Gövdeni yavaşça ileri verip, kollarından kuvvet alaraki yavaş yavaş kalkacaksın. Kendine güvenin olduğu an, bir ayağını ileri uzatıp, tüm ağırlığını ona yükleyeceksin. Vücudun yarı kalkmışken, ağırlığı, yere basmak üzere olan diğer ayağa kaydıracaksın. Tabii ben her an sana yardıma hazırım. Tamam mı?

                                                                  Kompü-Kid
                        Evet efendim tamam. Başlıyorum.
                       (Kompü-Kid, Doktor’un verdiği direktifleri yavaş yavaş yerine getirmeye çalışırken, aile üyeleri onun etrafında bir halka olarak, içleri ümit dolu, hareketlerini merakla izlerler. Karınca Kardeşler Kompü-Kid’in ayaklarının dibinde ve hemen ardında, Kedi ve Fare yanında ve ardında, hemen neredeyse dokunarak onun gayretine katkıda bulunmak istercesine gayret gösterirler. Kelebek Kardeşler dansetmekte, Kaplumbağa Kardeşler de her zamanki gibi, neş’eyle kılıç oynamaktadırlar.

                        Kompü-Kid, çok yavaş hareketlerle ve herkesin katkısı ile nihayet iki ayağı üzerine dikilir. O ana kadar başı yerde ve ayaklarının hareketlerini izlemektedir. Bir az daha gayretle ilk adımını da atar ve sevinçle haykırır):  Yaşasın… Yürüyebiliyorum artık…

                       (Anne, Baba, Kız Kardeş ve Doktor sevinçle Kompü-Kid’i kucaklarlar, ellerinden sıkı sıkı tutarak bir iki adım daha atmasını sağlarlar. Hayvan Kardeşler de mutluluklarını  coşkunlukla belli ederler.)
 

                                                                     -35-

                                                                  Doktor
                       (Sahnenin önüne gelerek seyircilere hitap eder): Kompü-Kid, yalnız ailesinin değil, hepimizin çocuğu. O azmin, uğraşının, dostluğun ve sevginin bir simgesi. Şimdi hep beraber, onun ve onun gibilerin sağlığını şarkı söyleyerek kutlayalım.

                       (Kompü-Kid ve sahnedekiler -hayvanlar dahil-, el ele tutuşarak yarım daire oluştururlar. Arzu edilirse, sahneye dinleyicilerden çocuklar da davet edilebilir. Seyircilerin de katılımlarıyla, herkes TRT’nin Çocuk Korosu’ndan çok söylenen, E. Zugmeir’ın şarkısını söylemeye başlar.)

                       “Dostluğun bir sevgisiyle
                         Toplandık her an burda.
                         Bu sevgi bağı kopmaz hiç
                         Dağılacak bir gün Yurda.

                         Bu güzel günü andıkça
                         Çarpacak kalbim benim.
                         Bu sevgiyle ebediyen
                         Uzanır sana elim.”
                                                            -Perde iner-

                                                        OYUNUN SONU
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
-36-
(Arka Kapağa yazılacak yazı)

 Çocuğun hakları, kendi isteğiyle gelmediği bu dünyaya, daha doğmadan önce başlar. Sağlıklı bir ortama doğmak, sağlıklı büyümek ve sağlıklı bir vatandaş olmak her çocuğun en doğal hakkıdır.

 Evet, insanlar ‘çocuk’ olarak doğarlar, fakat büyüdükten sonra, dünün çocukları erginler, sanki kendileri hiç çocuk olmamışlar gibi davranırlar. Ve çocuklar “görülür ama işitilmezler.”

 Toplum, sosyalleştikçe, beklenilenin tersine, çözüşüyor ve insanoğlu yeni bir kimlik arıyor. Biz yetişkinler çocuklarımızı, onların “çocuk olma” ve “çocukluğu çocuk gibi yaşama” ve benzer hakları yanında, bu karmaşa çağın getirdiği sorumluluk ve yükümlülüklere hazırlamak zorundayız. Çocuklarımıza, çok bildiğimiz ve uyguladığımız ‘sevgi’nin yanında geleneklerimize pek uymayan ‘saygı’yı da göstermesini öğrenmeliyiz.

 Özürlü Çocuklar, işte kendisine yeni bir kimlik arayışında olan şaşkın insanoğlunun kendi saygınlığını kazanması için ona gerçekçil bir şans veriyor. Materyalistik bir dünyanın esiri olan insan, eğer yaşamın efendisi olmak istiyorsa, özürlü çocuğunu da baştacı yapmak zorundadır.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>