Aylık arşivler: Şubat 2008

Sexual Abuse of Children

                                             The SEXUAL ABUSE OF CHILDREN

                   (Resumé from:(Jessy Bass Inc., San Francisco, 1988, Jeffrey J: Haugaard – N. Dickson Reppolci)                                                   Both primitive and mordern cultures have passed strong penalties against breaking the prohibitions against the sexual abuse of children. Ancient ROMAN LAW used the concept of “patria protestas” to father the complete power, including the right to commit infanticide and to sell his children into slavery. A lot of documents prove the fact that in Ancient GREECE and ROME sexual use of the children in some form was prevalent. In Old CHINA, the blind girls were officially brought up in prostitution. In 1722, the British monarch was given the “parens patriae” power, the obligation to defend the rights of “children, idiots and lunatics” who were incapable of protecting themselves. Current laws in the U.S.A. that grant the State the power to pretect children and to intervene in the family, are based on this “parens patriae” concept.. KRAFT-EBING’s book that was named “Psychopathia Sexualis” (1886) and FREUD’s writings on “Infantile Sexuality” that primarily was focused on discussion on “incest fantasies” by females endured that most reports were considered as just that fantasy.  Since 1950’s, most cases began to be publicized, particularly after a 1949 sex murder of a child in California, by a sexual psychopath; special laws has passed immediately. Although psychiatrists encouraged re-labiling sexual psychopaths to empasize the idea of  p e r p e t r a t o r s  as patiens, in California they were termed “mentally disorders sex offenders”. In 1970’s, the advocates for children and feminist groups helped the public and the professionals aware of child sexual abuse. The label “CHİLD SEXUAL ABUSE” first appeared in the Federal (Child Abuse Prevention and Treatment Act” of 1974.  Henry GIARRETTE, a California psychiatrist; and Vincnet DE FRANCIS, a social worker – lawyer had played quite important the boradening the federal definition of “cild abuse”, includingsex abuse”.                           Since 1974, there had been an explosion of interest in, and concern of  c h i l d   a b u s e  of all types. In 1984, the issue of “sexual abuse” was dramatically brought to the public’s attention with the arrest in Manhattan Beach, california of Virginia McMARTIN and siz of the employees for sexual abuse of 125 children in a Day Care Center in 10 years.       


D e f i n i t i o n a l    S t a n d a r d s :


                   GARBARINO and GILLIAM suggested that ‘abusiveness’ should be determined by using such factors,

                   1)  Intention of the  a c t o r,

       2)  The act’s effect upon the  r e c i p i e n t,

       3)  An observer’s “v a l u e  j u d g e m e n t s” about the act,           

                   4)   The s o u r c e  o f   t h e  s t a n d a r d  for that judgment. They also propose, that “intention be used” to discriminate between,            
                     (a)  a c t s   p e r f o r m e d  for the sexual stimulation of the offender, and, 
b)  a c t s   p e r f o r m e d  simply to convey feelings of affection. FINKELHOR considered three standards that influence of the definition of  a b u s e,            
The c o n s e n t  standard,
             2)      The report of the  v i c t i m,             3)      The c o m m u n i t y  standard – that is the most critical. Probably, “stimulating an adult” is such a vague definition that is impossible to list every conceivable act either abusive or not.                                               R e s e a r c h    D e f i n i t i o n s :   FINKELHOR and all. define and classifiy in different ways:  (a)    C o n t a c t   abuse  (İntercourse, oral anad anal sex, fondling of breast and genitals),  
b)       N o n – C o n t a c t  abuse  (Encounter with the exhibitionists and solicitating in sexual activity). Another definitional criterion is the  i n c l u s i o n  or  e x c l u s i o n  of peers, or perpetrators. Thus, for  r e s e a r c h  purposes, 3 distinct groups may be recognized:
a)        Child under 12 y. of age , with an adult 18+, 
b)        Child under 12 y. of age,  with an adult under 18 (at least 5 years older), 
c)        Adolescent (13-16 years) with an adult (at least 5+ years older).              

                                                       L e g a l    D e f i n i t i o n s :


            There are four legal conditions -  s t a t u e s :

 1)   SEX OFFENSE STATUES -  “Sexual activity with children by adults is crime in every state of the Union.”  Until late 1800’s, “carnal knowledge”, “carnal abuse”, or “sexual intercourse”, referred to the prohibition of sex with females under the age of “ten”.  By 1950’s and 1960’s, age had been raised to “seventeen” in several states.   42 States and 2 Territories explicitly define “deviate sexual intercourse” as “anal and oral intercourse” (fellatio).  In State of Washingron (D.C.), intercourse with a child “under eleven” is criminal, only if the perpetrator is “older than 13”.  With a child 11, 12, 13, for a criminal act, the perpetrator has to be over 16 years of age. With a child 14, 15, for a criminal act, the perpetrator has to be over 18 years of age.                        

                       C o n s e n t i n g   i n t e r c o u r s e, may be specifically prohibited if the adult is a parent or legal guardian, custodian, someone acting in LOCO PARENTS, a relative, a household member, or a person in a position of authority of the child, such as a teacher. Confusion: Some states still use the term of “carnal knowledge” without defining them; other states specifically state the “organs considered intimate” and prohibit touching them, or covering them directly.  2)  INCEST STATUES – All States except NEW JERSEY have incest kaws. There, sex is prohibited only between “blood relatives”, thus viewing i n c e s t  as posing primarily a biological threat. Many States had changed it, however, NEW HAMPSHIRE, OHIO and VERMONT, have repealed their incestious provisions, and therefore do not have laws that specifically cover the sexual abuse of children. These States do prohibit sexual intercourse between adult relatives and children in their general criminal statues regarding sexual offenders. In 15 States , i n c e s t  is still a crime a crime only between  b l o o d   r e l a t i v e s.

: from 1 y. to 10 years, fines: from  $500 – $150,000.

In VIRGINIA, “incest” is consıdered as “misdemanour”, 1-10 y. in prison, less than $1,ooo

Fine. It is “Class 5 Felony”, if it is done to daughter, grand-daughter, son, grand-son, father and mother. Prison term: 1 – 10 years in prison.

It is “Class 3 Felony”, if is done by a parent to a child, the age between 13-15. Prison term
5 – 20 years in prison. There, intercourse with an older child, is a more serious crime.    

           3)  CHİLD PROTECTION STATUS :  A Child Protection proceeding can be brought against the “passive parent” as well as the “abusive parent”, if the passive parent fails to prevent the abuse from occurring. 

            Example: S u l t a n  vs.  C o m m o n w e a l t h  o f   V i r g i n i a (1985) case:

            The conviction of a woman as a principal in the second degree in the rape of her niece, who was living with her. Husband was upheld because the woman had encouraged her niece have sex her husband and later had threatened her, if she did not do it. Although the woman was not present physically during the intercourse, her “constructive presence” had been established to the court’s satisfaction. N a t i o n a l   I n c i d e n c e  S t u d y  suggests that professionals report only about 33 0/0 of the cases. Many people justify not reporting on the grounds of  n o t   b e i n g  c e r t a i n of diagnosis.  4)  A fourth type of “Statue”, regarding DOMESTIC  VIOLENCE and  SEXUAL PSYCHOPATHS, may ve involved to protect children from  i n t r a – f a m i l i a r  s e x u a l   a b u s e                                                               S u m m a r y : 

            Laws, concerning sexual abuse, can be considered as REFLECTIONS OF COMNMUNITY STANDARDS and therefore can provide some useful guidelines for definitions of sexual abuse.

             The criteria that most legal definitions depend on tend to be the age of the child and the perpetrator, and the type of act.  However, wide variations exist from state to state, especially in regard to specific acts are defined as constituting s e x u a l  a b u s e .  In general, children under the age of 18  protected from sexual activity (with a parent, orAnyone who is in a parental or custodial position).            

                     Children, the ages between 13-14,  tend to be protected from sexual activity, with (anyone +3 or more years older than they are).   Children, younger than 13 years of age,  are protected (from all sexual activity).  Children who are 14 or older, tend to be  protected (from sexual activity with someone other than a custodial fighure only if they do not consent to the sexual activity.)                                                                                                              Prof. Dr.Ismail Ersevim, M.D.    

Çocuk Psikolojisi: Hiperaktivite (Aşırı hareketlilik)


                                                            H İ P E R A K T İ V İ T E


             Günümüzün, daha fakiri ve zayıfı bastırma, hatta yoketme prensiplerini anayasalarına gizli-okunmaz mürekkeple yazmış sözde gelişmiş ülkelerin globalleşmesi, vaktiyle keşif duygularımızı alevleyen bu küçük dünyaya bizlere dar ettiği gibi, eknomi, “savaş ve barış” (?) felsefeleriyle özellikle çocuklarımızı sıkıntılı, hedefsiz, bir gayeye varma konusunda düşünceli ve kararsız kılıyor. Demek istiyoruz ki, “hiperaktivite”, masum, gelişmekte olan çocuklarımıza özgü bir rahatsızlık olmakla beraber, çevre’nin en önemli bir soluma-yaşam ortamı olduğu bugünlerde, “iletişim” denen karşılıklı etkileşimde, maalesef çocuklarımızı olumsuz etkiliyor. Resmi istatistikleri bilmiyoruz ama, yaşı seksene merdiven dayamış ve elli beş yılını çocuk ruhiyatına adamış bir hekim sıfatıyla, gözlemim şu ki, bugün, bizim sokakta bilye oynadığımız, çember çevirdiğimiz günlerden en aşağı beş misli daha “aktif” ve” “şiddete, agresyona” yönelmiş” gelişmekte olan çocuk var. Bu sınırlı Web sayfamızda bu çok önemli konuda tüm verileri: teşhis ve tedavi, eğitim versus ilaç vb., ortaya koymamıza imkan yok. (Bu konuda, Özgür Yayınları’ndan 2003 basımlı ve 2006’da 2. baskısını yapmış “Hiperaktif  Çocuklar ve Ritalin: Evet mi, Hayır mı?” adlı kitabıma başvurabilirsiniz!) İnternet’in lütfuyla daha geniş kesimlere ulaşabileceğimizi ümit ederi. Hiç olmazsa üç temel kitabını Türkçeye çevirmekle gururlandığım, zamanımızın en büyük çocuk psikiyatrı Prof.Dr. Stanley I. Greenspan, (yine Özgür’de yayımlanmış) “Özel Gereksinimli Çocuk” adlı eserinde bu konuda şunları yazıyor:  “Amerikan Psikiyatrik Kurumu”nun “İstatistik El Kitabı” kendi hakları içinde “Dikkat Bozukluğu Hastalığı”nı (Attention Deficit Disorder) (ADD) yarı bir klinik entite olarak listelemiş olmakla beraber, bizler bu rahatsızlığa, bir “Düzenleyici Sistem Hastalıkları”nın bir üyesi olarak bakmaktayız. Bildiğimiz üzere, Düzenleme Hastalıkları’nda, motor planlama ve süreçleme katmanlarında bozukluk vardır ve her çocuk kendi yapısına göre tepki verir. Görünen semptomların altında yatan, gizli kalmış birçok kişisel pattern’ler, dikkat bozukluğu doğurabilir. Örneğin, “tepki yavaşlığı” (underreactivity) ve “doymak bilmeyen arzu halleri” (craving), çocukları aktif, hareketli ve dikkati kolaylıkla dağılabilecek bir konuma sokabilir. İyi gelişmemiş “motor planlama” (poor mootor planning), çocukları ‘kayıp’ ve ‘dağılmış-disorganozed’  bir şekilde sergilettiği gibi, işitsel ya da görsel algıları süreçlemedeki (processing) problemler, çocukları bölük pörçük davranan ve kuralları izlemekte güçlük çeken bir davranışa itebilir. ‘Ses’e, ya da ‘dokunma’ya aşırı duyarlılığı olan bir çocuk, kolaylıkla tepkisel, kafası kolayca şişmiş ve o andaki yükün altından kalkamayan bir manzara sergileyebilirler.                          

                   “Tekrarlarsak, bunlarda temel bozukluk, ‘duyulara tepki vermede’, ‘duyuları süreçlemede’ ve son işi yapacak olan “motor planlama”dadır. Öğrenme güçlükleri, davranış bozuklukları, dikkat ve odaklaşmada, organize etmede, uyku ve yeme bozuklukları sergileyen birçok çocuk, duyulara nasıl tepki verecekleri, lisan ve görsel patern’lere nasıl yanıt gösterebilecekleri ya da motor planlama konularında ilk etapta gözlemlenemeyen problemleri mevcuttur. “Düzenleme Bozukluğu” gösteren bir çocuk, “otistik grup”ta bulunan bir çocuğa oranla, etrafa çok daha sıcak bakar ve ilişkide bulunur. Aynı şekilde, “zeka yetersizliği” vakalarında, bu sonuncularda çok daha belirli “bilişsel” (cognitive) güçlükler nevcuttur. Düzenleme bozukluğu grubunda, çocuklarda, temel olarak iletişim kurabilme, ya da düşünme bozukluğu yoktur; problem paylaşmanın ya da kızgınlığın nasıl sergileneceği, nasıl öğrenileceğinin bilinememesinden kaynaklanmaktadır.               

                   “Geleneksel olarak, biz profesyoneller; özel gerekesinimleri olan çocukları birtakım “sendrom” gruplarına yerleştirdik. Tüm dünyaca kabullenilmiş “autistic”, “autistic spectrum”, “pervasive” (yaygın) developmental disorder” (PDD), “mental retardation”, “Down Syndrome” ve benzeri etiketler kullandık. Prognostic (hastalığın tahmini süresi, süreci ve sonucu) sunularımız hep bu etiket tanı’larına dayanıyordu. Örneğin, “Otistik” diye damgalanmış çocukların gerçekten çok sınırlı bir hayat sürmeleri bekleniyordu. Onların koleje gidebilmeleri bir kenara dursun, özgür yaşayabileceklerine inanılmıyordu. “Mental Retardasyon = Geri Zekalılık”, eğer tabir caizse, birtakım test’lerle ölçülebilen (?) zeka düzeylerine göre sınıflandırılıyordu ve çocuğun, o tahmin edilen zihinsel yaş limiti sınırları içinde yaşaması bekleniyordu. Söylemeye gerek yok ki, bu tür etiket’lerin çoğu, hayat boyu sürecek bozuklukları simgeliyordu ve bunlarla eşleşen kliniksel ve davranışsal bozukluklar, gelecekleri hakkında sınırlandırıcı kesin hükümler ebeveynlere söyleniyor ve dolayısıyla, onların çocuklarından beklentileri de sınırlandırılıyordu.            

                  “Ama son yıllarda, bebeklerin ve küçük çocukların gelişmelerini incelediğimizde, ilgi odağının, bu sendrom’ları yıllarca yaşamış -göreceli olarak- daha yaşlı çocuklardan, bu semptom’ların yeni yeni başgösterdiği, bir ila üç yaşlarına doğru kaydığını görüyoruz. Bu değişiklik, bize bu güçlüklerin farklı yapısı hakkında önemli ipuçları verdi. İlk bulgularımız, yıllardır, geleneksel olarak birbirlerine ‘benzer’ olarak kaydettiğimiz çocukların, birbirlerinden önemli derecede ‘farklı’ olduklarını saptamak oldu. Bazı vakalarda ‘farklılıklar”, ‘benzerlikler’den çok daha göze batıcı idi. Her bir çocuğun ‘kendine özgü’ ve ‘farklı’ bir sinir sistemi ve herbirini kendi özel yapı sınıfına oturtacak yine çok özel bir zihinsel gelişim sistemine sahip olduğunu gözlemledik. Bu nedenlerle ki, özel gereksinimleri olan çocukları gözlemleme ve tedavi konularında yeni bir yol geliştirdik. Bu yaklaşım; ebeveynlerin ve profesyonellerin, her bir çocuğun, aynı tanı üzerine kurulmuş standard programlar yerine, her birinin kendine özgü sinir sisteminin öğeleri ile çalışmayı esas alan bir tedavisel planlama ve çalışmaya ne denli yetenekli olabilecekleri esasına dayanmaktadır.”                                      

                        Peki, “tanı”yı nasıl koyacağız? Kitabın arka kapağında yazdığım gibi, “çocuğunuz hakkında ‘aktif’, ‘yaramaz’, ‘kıvıl kıvıl’ ya da ‘hiperaktif’ terimleri kullanılıyorsa, herşeyden önce çocuk hekiminizi, yani pediatrist’inizi görün; onun görüşünü alarak eğitimini almış bir çocuk psikiyatrı ile irtibat kurun, bırakın sizin hekiminiz gereken tanısal (gerekirse nörolojik) tanısal araştırmaları yapsın ve çocuğunuzun ‘hiperaktif’ olup olmadığını ilk kez o söylesin. Hiçbir ebeveyn çocuğunun beyninin daha küçük yaşlardan itibaren ilaçla bombalanmasını istemez ve bir çok ebeveyn ‘çocuğum hayatla bağdaşmayı daha o yaşta öğrenmeye başlamazsa, büyüyünce ne yapacak? Kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmeli. Ya ilaca alışırsa ondan sonra kötü arkadaşların etkisi altında diğer uyuşturuculara dönerse?’ gibi kuşkular taşır. Çocuklukta verilen hiçbir ilaç, uzman ve deneyimli hekim tarafından yazılır ve yakından izlenirse, çocuğunuzun beynini hiçbir şekilde tahrip etmez (Ritalin dahil!), tersine, daha gelişirken bir sürü uyumsuzluklar gösterip okul ve arkadaşları tarafından dışlanacağına, gereken yönlendirme ile, davranışını ve toplumla etkileşmesini daha erken yıllardan düzenler, başarılı olur ve hiçbir şekilde “başka uyuşturuculara” dönmez.                                  

                  Peki, biz de biraz mürekkep yalamış kimseleriz, yani kendi çocuğumuzun problemlerini hiç de mi anlayamayacağız? diyenler de olmayacak mı? Hayır, anlayabilirsiniz, zaten bu bir “takım – team” çalışmasıdır. “Onun babası da küçükken aynıydı, sonra düzeldi, boşver..” ya da “Tüm erkek çocuklar öyledir, kötü arkadaşlarından. Okulu değiştiririz, olur biter!” dememek koşuluyla. Unutmayın ki, her tür hastalıkta, tıbba alternatif yoktur.                                                                                               

                                                                                                      Prof.Dr. İsmail Ersevim 

ÇOCUK ŞİİRLERİ: Anneciğim,Yılbaşı, Bizi dinlemezler


Şu karşındaki şaşkın bakışlar
Sana aitmiş anneciğim
Bir zamanlar bizim gibi
Sende çocuk muşun anneciğim.

Bakınca bu fotoğrafa
Düşünürüm eskiyi
İçimde bir merak uyanır
Nasıldı acaba o günler.

Bakınca bu fotoğrafa
İçim bazen burkulur
Bir zamanlar sen de çocuktun
Nasıl böyle büyüdün?

Düşünürüm ileriyi
Bir gün ben de büyüyeceğim
Senin boyuna yetişip
Sana benzeyeceğim.

Bu fotoğrafa bakarken
Bazen dolar gözlerim
Gülümserim olgunca
Sanki o minik değilsin
İyi ki benim annemsin!!!

Eda S. (10 yaş)
B İ Z İ    D İ N L E M E Z L E R

Güzellikler vardır,
Bizi eğlendirir;
Çirkinlikler vardır,
Bizi üzer.

Herkes eğlenmek ister,
E, tabi, gülmek de ister;
Ama, ağlayınca da
‘Ben üzüldüm!” derler.

‘Unutur gidersin,’ derler,
‘Hızlıca kaybolur,’ derler,
‘O kadar hızlı değil!’ derim,
Kim küçüğü dinler?

Irmak K. (10 y.)

A y l a r ı n    Ş i i r i    (1993’ler)

İşte geldi  o c a k, kar yağar kucak kucak.
Ş u b a t  ayı cücedir, soğuğu pek yücedir.
M a r t  kapıdan baktırır, baltayı küreği yaktırır.
N i s a n  ayı gelince herkez dolar sevince.
M a y ı s’ta kuzular meleşir, şarıldayan sular
kayaları deler.
H a z i r a n’da meyvelere doyamam, denize
girmeden hiç duramam.
T e m m u z  en sıcak aydır.
E y l ü l  geldi koş okula.
E k i m’de çok tat var, ayva armut bal sarkar.
K a s ı m  gelir, ardından kışa hazırlıklar başlar.
İşte geldik en son aya: A r a l ı k’ta kaldık yaya.

Kerim Ş. (10 y.)

ANILAR ARASINDA       (1999)

Seninle saklambaç oynardık sokakta
Hatıralarıma “sobe” dedim bu akşam
Unutulmuş şarkılar boyunca
Bütün özentilerden uzak
Bağrışır çağrışırdık,
Koyup gittik çocukluğu bir yana.
Bağırasım gelir arasıra
‘Elma dersem çık, armut dersem çıkma’
İhtiyar hatıralar.

Vakit geç oldu bekçi baba
Bizi evlerimize gönder artık
Korkmuyoruz senden biz
Yüz verdin bize misilsiz.

Dinlensin artık bu yankılı duvarlar
Başlasın masalların saltanatı.
Seni hatırlatıyor bana
Peri padişahının kızı.
Komşunun bahçesinde tatlı incirler
Su birikintilerinde kağıt gemiler
Ve yılların götürdüğü şeytan uçurtması.

Yeşim E.   (Bir ergin artık!)

Kişisel Özgeçmiş (Özet)

-K i ş i s e l    Ö z g e ç m i ş i-

Ergin ve Çocuk Psikiyatrı, Analist

e-mail: info@ismailersevim.com.tr
Correspondence Address:  P.O. Box 52, Kadıkoy, Istanbul 34711
H A Y A T I    (Özet)

Dr. İsmail Ersevim 11 Ekim 1929’da İstanbulda doğdu. Tophane 37. İlkokul, Manisa Orta Okulu, Denizli Lisesi ve İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi’ni bitirdikten sonra, Ruh ve Sinir Hastalıkları uzmanı oldu (1955). Kasımpaşa Deniz Hastanesi’nde askerlik görevini yaptıktan sonra (1957), Kanada ve Amerika Birleşik Devletlerine giderek orada Ergin Psikiyatrisi (tekrar), Araştırma Asistanlığı; Harvard’da Çocuk Psikiyatrisi Fellow’luğu yaptı (1963-65). O yıllarda Dr. Mesnick’e iki yıl analizan’lık yaptı ve Boston Analitik Enstitü’den iki yıllık bir ‘eğitim’ (trainig) tamamladı (1968-70). Rhode Island Eyaleti’nde iken, yazılı sınavlardan geçerek ilk M.D. (Medical doctor) ünvanını aldı (1967); aynı eyalette Mental Hijyen Direktörü-Klinik Psikiyatri Şef’liği (Komisyoner’in sorumluluklarına eşdeğer); Salve Regina ve Rhode Island Üniversite’lerinde Psikoloji Profesörlüğü; Harvard ve Boston Üniversiteleri’nde (Assoc. Prof.) öğretim üyeliği; Harvard-Cambridge Hospital’ın “Narkotik Program-Methadone Maintenance Program direktörlüklerinde hizmet etti. Çeşitli Kliniklerde direktörlük görevlerinin ötesinde, Amherst Üniversitesi (Mass.)’nde Parapsikolojik ve Yale (Conn.) Üniversitesi’nde Şamanistik çalışmalara, Boston’da, Egzistansiyalistik seminerlere katıldı. Cambridge’de, “Maharishi International Center” de 1977’de öğrendiği “Transandantal Meditasyon”u hala da uygulamaktadır. Son dört yılı New Hampshire Eyaletinde, gerek serbest ve gerekse Devlet hizmetinde çalıştı; Akıl Hastanesinde yıllar yılı yaşlanmış “Otistik Çocuklar”ı, yasa gereği, profesyonel bir tim’in başında olarak, hastaneden taburcu ettirdi ve onları özel evler, aileler ve rehabilitasyon merkezlerine yerleştirerek, modern bir çalışmanın önderi oldu. Böylece, 33 yıllık bir gurbetten sonra, 1990 yılı sonlarında İstanbul’a, devamlı olarak ikamet için döndü.

Dr. İsmail Ersevim, dünya çapında bir seri ödüllere layık görülmüştür: Man of the Year, Man of the International Year (1990); Lifetime Achievement Academy (Hayatboyu Başarı-Oskar); Hall of Fame (Hem İngiltere ve hem de USA; Dünya Vatandaşlığı Madalya ve beratı; 2000 Outstanding Scientists of the 20th Cent.;
Founding memb. of the World Peace and Diplomacy Forum (Engl.); Hon.Direct.Gen. of the Intern. Biographical Ctr. (Engl.); The Intelligence Bank of Albert Einstein Institute; Dünya Meşhurları Ansiklopedisi; The Platinum Record sayılabilir. İstanbul Belediyesi Konservatuvarı Türk Musikisi bölümünden 1952’de mezun (kanun) olduğu gibi, Amerika’da, “New York School of Music” (Piyano,1961) den de diplomalıdır. Amerika ve İngiltere’de basılmış dört İngilizce eserinin (şiir, piyes, küçük hikaye ve roman) ötesinde, 1989’da, American Poetry Association’ı tarafından, ‘Anneme’ şiiri için “Amerika’nın İkinci Şairi” (Silver Poet)i olarak ilan edilmiştir.

Dr. İsmail Ersevim, Türkiye’de de gayet faal olmuştur: Amerikan Hastanesi Çocuk Psikiyatri Kliniği (İlk); İstanbul Üniversitesi Psikiyatri Kliniklerinde lektürer; Profesör düzeyinde Adli Tıp Enstitüsü’nde, Marmara (Spor Akademisi), Newport (Psych.), Kadir Has (İş Psikolojisi) Üniversitesinde yıllarca ders vermiştir.
Eminönü-Fatih Engelliler Derneği; Çocuk Vakfı (Kadın ve Çocuk Hakları Bl. Başkanı), İstanbul-Türkiye Sokak Çocukları Vakfı’nda gönüllü olarak çalışmış, “İlk Adım Evi”ni kurmuş, danışmanlık ve eğitmenlik yapmıştır. Mevcut 20 kadar eserinin bir kısmı telif (Freud ve Psikanalizin Temel Bilgileri; Hiperaktif Çocuklar ve Ritalin; İndigo Çocuklar; Aile Tedavisi vb), bir kısmı ise çeviri; en önemlisi Stanley I. Greenspan’dan üç meşhur eser: “Meydan Okuyan Çocuk; Temel Gereksinimli Çocuklar -Otistik spektrumu-; Bebeklerde ve Çocuklarda Sağlıklı Ruhsal Gelişim); Yükek Zekalı Çocukların Eğitimi; Boşanma ve Bunun Çocuklar Üzerine Etkileri”, “Sistemde 50 yıl”; edebiyat alanında bir öykü topluluğu: “Bir Doğumun Hikayesi” ve bir otobiyoğrafi: “İsmayil”. Dr. Ersevim, tüm bunların ötesinde, 1991-1994 ve 1999-2002 yılları arasında İstanbul Büyükşehir Belediyesi Tiyatrolarında, T.A.L.’e (Tiyatro Araştırma Laboratuvarı”nda, kapatılıncaya kadar, danışman ve dramatürk yardımcısı olarak -çoğu zaman fahri- olarak çalışmıştır. Halen emekli olup (Temmuz 2007), hayat boyunca okuyamadığı kitapları yakalamaya çalışmaktadır. Bu alanda da, yıllardır sürekli olarak hazırladığı 5300 sahifelik bir “Ansiklopedik Sözlük ve Lügat”ın basımı için bir sponsor aramakla meşguldür.

. EŞREF PEYGAMBER, -Öyküler-, Doktorun Basımevi, İstanbul 1954
. MOONCHILD (Eng.), -Selected Women’s Poetry-, Ed., Suha Publ., The Saint Bani Press, New Hampshire, U.S.A. 1976
. PROPHET ESHREF (Eng.), -Short stories-, Exposition Press, Smithtown, N.Y., USA 1984
. I, SHAMAN & The WHEEL-WRIGHT (Eng.), -Two plays-, The Pentland Press, Cambridge,  England 1992
. FREUD ve Psikanalizin Temel İlkeleri, Nobel Kitabevi, İstanbul 1977; Assos Yayınları, 3. Basım  İstanbul 2005
. MEYDAN OKUYAN ÇOCUK, Stanley I. Greenspan’dan çeviri; Özgür Yayınları, İstanbul 1998,  3. Basım 2005
. BOŞANMA VE ÇOCUK ÜZERİNE ETKİLERİ, Yvette Walczak-Sheila Burns’den çeviri,  Özgür Yayınları, İstanbul 1999
. SİSTEMDE 50 YIL, Jimmy Laing’den çeviri, Assos Yayınları, İstanbul 1999
. BİR DOĞUMUN HİKAYESİ, -Öyküler-, Özgür Yayınları, İstanbul 2000
. ÜSTÜN ZEKALI VE YETENEKLİ ÇOCUKLARIN EĞİTİMİ, Norma E. Cutts-Nicholas Moseley’den çeviri, Özgür Yayınları, İstanbul 2003, 2. Basım 2005
. HİPERAKTİF ÇOCUKLAR VE RİTALİN, Özgür Yayınları, İstanbul 2003, 2. Basım 2006
. ÖZEL GEREKSİNİMLİ ÇOCUKLAR (Otistik Spektrum), Stanley I. Greenspan’dan çeviri,  Özgür Yayınları, İstanbul 2004
. YARATICILIK ve Diğer Söyleşiler, Assos Yayınları, İstanbul 2004
. A.C. 2084 – NEW ATLANTIS (Eng.), -Utopic novel-, Melrose Press, Cambridge, England 2006
. BEBEKLERDE VE ÇOCUKLARDA SAĞLIKLI RUHSAL GELİŞİM, Stanley I. Greenspan’dan  çeviri, Özgür Yayınları, İstanbul 2006
. İSMAYİL: -İstanbul Üçlemesi, No.1, -roman-, Assos Yayınları, İstanbul 2007
. İNDİGO ÇOCUKLAR: Mit ya da gerçek?, Özgür Yayınları, İstanbul 2007
. AİLE TEDAVİSİ, Özgür Yayınları, İstanbul 2008
Yazar’ın hayatboyu kazandığı  u l u s l a r a r a s ı   ö d ü l l e r :

. 1974 & 75 :  Who’s Who in the East, USA.
. 1974 & 92  International Directory of Biography, Intern.Biogr.Assoc.,
. International Who’s Who In Medicine, IBA, World Premiere, England 1985 Vol.1,  England
. 1986  Life Patron (LIBA), Intern. Biogr.Centre, England,
. World Biographical Hall of Fame, Ame.Biogr.Inst,  No.Carolina,USA.. 1986
. Commemorative Medal of Honor (Bronze), Ame.Biogr.Inst., No. Carolina. 1987
. Life Fellow (FABI), Ame.Biogr.Inst., No.Carolina, USA  1989
. The World Declaration of Excellence, Ame.Biogr.Inst., No.Carolina 1989
. 5000 Personalities of the World, Ame.Biogr.Inst., No.Carolina, USA 1990
. Man of the Year, Ame.Biogr.Inst., No.Carolina 1991.
. International Man of the Year, Int. Biogr.Centre, England 1992
. Commemorative Medal of Honor (Gold), Ame.Biogr.Inst., No.Carolina 1992
. Life-Time Achievement Academy (Gold-First Oscar in Medicine), England 1992.
. International Order of Merit, Int.Biogr.Centre, UK  (Dünya vatandaşlığı madalyası) 1996
. Platinum Record for Exceptional Performance, Ame.Biogr.Inst., No.Carolina 1998
. Marquis Who’s Who In The World, USA. 1998
. Albert Einstein Intelligence Data Bank of America, 1999
. World Biographical Hall of Fame, Int. Biogr.Centre, England, 2000
. 2000 Outstanding Scientists of the 20th Century  2000
. The Europe 500 (Baron’s Who’s Who) 2003
. The Founding Member of the World Peace and Diplomacy Forum, International Biographical Centre, Cambridge, England 2006
. Honorary Director General, International Biographical Centre, Cambridge, England 2007
. Who is Who in the World (Hübner’s),  Germany & Turkey 2007
. AMBASSADOR of the International Order of Merit, Int. Biogr. Centre,  Cambridge, England 2008

Picasso’nun Guernica’sı


                                                         PICASSO’nun  G u e r n i c a ’ sı


             Genellikle, Plastik sanatların (resim, yontu vb.), diğer güzel sanat alanlarından, trajik ve benzeri kavramları ifade etmede daha sınırlı olduğu iddia edilir. Örneğin bitmiş bir yontunun, çok büyük bir kapsamı -genellikle- yoktur. Yapıt, sınırları belirli bir süreci temsil etmektedir.

             Belki Picasso’un “Guernica”sı, diğer tüm sanat eserlerinin üstünde ve ötesinde, hiç bir eserin ifade etmediği nitelikleri bir arada sunuyor bizlere. Toplumdan gelen ve onun bir parçası olan sanatçı-ressam; stili, tekniği ne olursa, ve ne dereceye kadar sembolizmi kullanırsa kullansın, toplumun dışına çıkamaz. Zira, sanatın ve toplumun temel taşı, konusu insandır. Sanat eseri “anlatmak” ve “anlamak”, “öğrenilmek” için de yaratılmamıştır. Sanatçı, kendi öyküsü, hatta tüm toplumun tarih boyunca süregelen yaşam öyküsü, miti ve kültürü ve  “kolektif bilinçötesi” (JUNG) ile, geçmiş-halihazır ve gelecek yaşam öykülerinin dolaysız ya da dolaylı-sembolik vb görüntülerini yansıtmak için bir pencere açar. Biz onu okumaya ve ne mesaj verdiğini kavramaya çalışırız. Onun için, herhangi bir sanat eserinde de olabileceği gibi, Guernica’nın bize ne mesaj verebildiğini anlamak için, o zamanlarda oluşan toplumsal olayları, sanatçının özel kişiliği ve o anda hayattaki konumunu da bilmemiz gerek. Bu itibarla, yaklaşımımız, kabul edilsin ya da edilmesin, birçok bakış açılarını içerecektir.              

             Herşeyden evvel, Guernica, teknik itibariyle, diğer tüm yapıtlardan ayrı bir a y r ı c a l ı k  taşımaktadır. O sanki, adım adım, sanatçının “yaratma edimi”ni sunmaktadır. Büyük Goethe’in, Faust’un önsözünde, esinleme ve yaratma ediminin başlangıcında, esin’lere, “…işte yine yaklaşıyorlar… Vaktiyle pek erken olarak, bulanık bakışlarıma görünmüş olan hayaletler! Gene yaklaşıyorsunuz… Bu kez sizi yakalamaya teşebbüs etsem mi dersiniz?… Hep üşüşüyorsunuz…”  Büyük sanatçı Picasso, kafasına üşüşen şekilleri, hayalleri, olguları, yani yaratma sürecinin ögelerini, aklına geldikçe çizmiş, yeniden çizmiş, değiştirmiş. Kendisinin de ifade ettiği gibi, “O kadar çok motif var ki. Onların hepsinin bir arada varoluşu daha çok anlamlı olacaktı. Ve, zamanı gelince, resmin dizayn’ı kendini eritecekti. Eser, o zaman birşey ifade edecekti.” 
Yıl 1937. Picasso, İspanyayı, Franco’nun karşıtı bir Cumhuriyetçi olması nedeniyle, bir daha dönmemek üzere 1934’de terkedip Fransa’ya sığınmış. Eşzamanlı olarak, İspanya’da, Madrit’de, bir “International Exhibition” hazırlığı yapılmakta ve “Guernica, oraya zaten vadedilmiş. Picasso’nun metresi Dora Marr, bir stüdyo-ofis kiralamış, hazırlanıyor. Son üç yıldanberi de, sanatçının ünlü “The Dream and the Lie of Franco” (Franko Rüyası ve Yalanı) adlı, kart postal büyüklüğünde üçlü eserini, vatansever şiiriyle birlikte, Cumhuriyetçilere gelir olsun diye pazarlama yolunda. Kendisi de bir ressam olan Franco ile “Sahte Sanatçı” diye alay ediyor. Derken, Franco’nun Alman dostlarının ‘The Condor Brigade’i, Guernica kentinin eski Basque merkezindeki Pazar yerini bombalıyor. Bu olayı Cumhuriyetçiler derhal protesto ediyor ama Franco, Almanlar, hatta Vatican bu ‘ithamı’ yalanlıyor ve bombalayan uçak ekip’inin, geri çekilen Cumhuriyetçilere ait olduğunu iddia ediyor. Eserin tema’ları uzun zamandır zihninde olan büyük usta, derhal çizimlere başlıyor.                                            Picasso, büyük yapıt olarak, 1934-35’de “Genç Kız ve Minotaur”u resmetmiş. Minautor’u mitoloji’den hepimiz tanırız: Girit’te yaşıyan ve insan yiyen bir canavar. Cinsel içgüdüler, erkek kudreti, zıtlıklar, cinsellikle bütünleşme. Guernica’dan üç ay evvel, o kadar da parlak görünmeyen, çocuksu bir yapıt: “Oyuncak Kayıkla Kızlar”. Çizim yöntemi üç boyutlu ve gayet kesin. İstense, bu eser elle, tahtadan ya da kağıttan yapılabilir görünümünde. Birincil ve ikincil cinsel organlar: göğüs, popo, karın, mekanik olarak çıkarılıp takılabilir. Kızlar kayıkla oynuyorlar (fallik sembol?), neden çocuk değil oynayanlar? Kadının uzanmış başı, mutlak surette bir fallik sembol. Klasik Picasso: sürpriz ve çekişmelerle dolu, hiç bir kez tatmin edilmiş görülmeyen içgüdüler ve tutarsızlıklar. Guernica’daki kadın ise, acıya katlanan biri. İki resim arasındaki fark inanılmaz. Genç kızlık masumiyeti? Bilmiyoruz.  Derken, 1 Mayıs (May Day), şaheser başlıyor. İlk taslakta, binanın altında bir boğa, ve onun altında bir at. Boğanın sırtında bir kuş süzülüyor. Sağ yukarda bir pencere açılmış, bir el dışarı uzanmış, ne olup bittiğini gözlemliyor. Mark Chagall’in sokak sahneleri gibi. İkinci taslakta, at, kanatlı, Pegasus gibi. Acı içinde kıvranmakta. Başı ve boynu yukarda, fallik bir konumda. Üçüncü taslak, bir kağıt üzerine çiziliyor; figürler etrafında daireler. Mutlak surette gelişen, büyüyen, eklemeler yapılacak (accretional) bir taslak. Eserin hemen tümü bu izlenimi veriyor. Altta, barsakları deşilmiş bir kadın. Dördüncü taslak bir ahşap üzerine, kurşunkalem ile yapılmış. Linear yöntemlere daha uygun olan ‘Gesso’ -iğrilmez, bükülmez bir destek, suda eriyen zamkla karışmış beyaz toz- üzerine çizilmiş. Burada, üç göze batan figür var: kılıçtan geçirilmiş bir savaşçı, düşmüş at ve boğa’nın ayakları. Burada eser, artık ilginç olmaya başlar, “bitmemiş” izlenimini vermektedir. Düpedüz, illüstrasyon niteliğinde; hayvanların ve savaşçının el ve ayak kasları, kaba, alelade çizgilerle dolu. Daha eklemelerin yapılacağı muhakkak. Bu noktada Picasso stüdyosuna misafirleri davet ediyor, daha yukarda bahsedilen, ‘figürler o denli çok olacak ki, bir gün resmin dizayn’ı kendini eritecek!’ yorumunu yapıyor. Sevgilisi tarafından tüm eser boyunca çekilen yedi fotografik sahnelerden biri de burada. Picasso, gesso üzerine, aynı linear tipte başka bir çizim daha yapmıştı, bunu kanvasa ayrıca yapıp yağlıboya olarak bitirdi, siyah ve beyaz gölgelerle: Atın başı yukarıya dönmüş, ıstırap çekiyordu. Altta da ölü bir kadın yatıyordu. Mayıstaki 5. kademede, resim, yumuşak ‘chiaroscuro’ kalemiyle yapılmıştı. Müral’in, horizantal olacağı katiyet kazanmıştı. Eserin karakteristiği: kararsızlık. Picasso bu ara Marie-Thérese ile sık sık buluşuyor, onun resimlerini de yapıyordu. 6. kademe: Boğa yine görünümde; baştanberi çok belirli ve pratogonist olan bu figür sonda kaybolacaktır. Onun tam anlamını bilmiyoruz. Başta, boğa atı öldürmüştü, ama onun diğer hayvanları öldürdüğüne dair başka bir delil yoktu. Bunun yanıtını belki 10 Mayıs, 7. kademe’de, antik Yunan güzelliliğinde Boğa, iki boynuzu iki taraftan yukarıya kalkmış, masum gözler. Burada Picasso dedi: “Boğa, Faşizm’i simgelemiyor; o, kabalık, sertlik ve karanlık timsali. At ise halk. Tüm Guernica mürali sembolik, allegorik; problemin çözülüşünü mutlak bir surette ifade eden bir yapıttır.” At, başlangıçta, kanatlı bir Pegassus idi. Picasso’ya göre: Selam durumunda dikilmiş ve yumruklaşmış el, “anti-faşist” ve “pro-komünist” idi. İşaretin reddedilmesine karşın, bu sahte selam, savaşın militan yönünü gösteriyordu. Tüm bu çizimler sonralardan silindi. G u e r n i c a’ya, uzun yıllar, politik bir eser olarak bakılmıştı. Ama Avrupalı eleştirmenlere göre, yüzeyde öyle görünmesine karşın, artistik anlamların ötesinde değil. Diyorlar ki, “Picasso’ kırk yıl, bombalar altında, sessiz sedasız yaşayan, egoistik ve estetik bir artist olduğunu unutmadı.” Bizce de eser, bu büyük sanatçıyı hem bir “insan” ve hem de bir “artist” olarak tanımlıyordu. Evet, eserde gerçek tablolar, belirli bir sembolizm’le çizilmişti, ama pratikte, sembolizmin politikaya ciddi bir katkısı olamaz. Şiddetin simgeleri hariç, genel inanca göre, hemen hemen tüm materyal, at ve boğa dahil, pazar yerinin bombalanmasından çok zaman önce planlanmıştı. Anide oluşagelen koşullar, isim koyma ve propaganda, hep sonradan geldi.                                                             Bu şaheserde, Picasso, kendi iç çatışmalarını, cinsel dürtülerini, yıkıcılık ve ümitsizliğini bu drama’ya taşıdı. Bunların çoğu BİLİNÇÖTESİ (Unconscious) materyal olup, onun sanatının yaratıcılığına katkıda bulunan ögelerdir, hemen hemen tüm yaratma edimlerinde olduğu gibi. Bu tür üniversalist fikir ve duygular, yıllardır onun içindeydi. Toplumun bir parçası, o toprakların bir insanı olması dolayısıyla, iç savaşın vahşet ve dehşetinin katkıda bulunduğu kısım, onun BİLİNÇ’li (Conscious) materyalidir. Yukarda da söylendiği gibi, sanatçının esas teması insandır ve o anda insanlara, kendisi dahil, birşeyler oluyordu. Büyük eleştirmen Timothy Hilton’ın ilk kez dikkatlere getirdiği, şimdi açıklayacağımız yorum ise, büyük sanatkarın BİLİNÇ ÖNCESİ (Preconscious), -yani bir az zorlama ile anımsanabilecek anılar, değer yargıları- duygu ve davranış yönündendir. Yani, ilk bakışta, Guernica’nın: Agresör vs. Acı çekme / Faşizm vs. Millet /  Karanlık vs. Aydınlık gibi üç büyük temayı işlediğine inanılmakla beraber, Picasso, eski ve artistik davranış ve gelenekleri, iki kültürel yolla, yine sembolik olarak dünyaya hediye ediyordu. Bu iki kültürel mod, şunlardır:

 1)  PASTORAL Mod :  Picasso bir Mediterranean idi. 30 yıl önce, “Saltimbanques” ı ve “Watering Place”i resmetmişti. Bu, kırsallık, mitolojik olmayan, ama dürtülere bağlı, entellektüel ve heroik olmayan aksiyonlar zinciri demektir. Bu, “müz”lerin ve “çoban”ların dansettiği, rengarenk çiçeklerin açtığı ‘Floral Pastoral’ değildi, ama doğa’yı içeriyordu, hayvanlarıyla birlikte. Picasso çok kez dermiş: “ÖNCE BEN ÇİZERİM, DOĞA BENİ İZLER!” O hayvanlar ki, en aşağı, insanlar kadar değerlidirler, özellikle çatışma zamanlarında.

  2) EPİK Mod :  Ulusal, heroik tema’lar. Dünyevi, şehirli (ama ‘civic’ olacak kadar düzenli değil) hayatı ve bununla ilintili hayat draması.


  Eleştirmenler bu şaheser için hala, “Sembolik pastoral’in depresif ifadesi”, ya da “Egoistik sembolizm”, “Belirten ile belirlenen arasındaki, katı, bire-bir elişkiyi elimine ediyor”, “Konu dışı ve tepkisel” diyedursunlar, Norveç’e, Londra’ya, daha sonra da İkinci Dünya Savaşı nedeniyle ödünç olarak New York Modern Sanat Müzesine bizzat sanatçı tarafından verilen, 350.5 x 782.3 cm boyutlarındaki, kanvas üzerine yağlıboya olarak son şekli verilmiş şaheser, halen orada misafirliğini sürdürmektedir. Bugüne bugün, yirminci yüzyılın, plastik sanatlarda en büyük şaheseri olarak tanınır.


  Biliyoruz, 1950’lerden sonra Sembolik Art, dünyadan, özellikle New York’tan kaybolmaya başladı. “Absolutist Painting” (Saltçı Resim) kendi kişiliğini arıyordu ve resim sanatının, “resim ötesi”  (extra-pictorial) yönü yavaş yavaş siliniyordu. Jackson POLLOCK’un “Abstract Expressionism” i de  zemin kazanıyordu. Onun “Search for Symbol”ü, “Guernica” dan yalnızca altı yıl sonra (1943) sonra yaratılmıştı. Takdir etsinler ya da etmesinler, yeni hareket, Picasso’yu, morfolojik terimlerle geçmek istiyordu. Artık, “özel-olmayan” (non-specific) sembolik bir sanata gereksinim ortaya çıkmıştı; motif’lerin hala kişisel olabileceğine karşın, artık, Avrupa’ya özgü, kültürel değerler ifade edilecekti.

                                                                                                      Prof.Dr. İsmail Ersevim   

ÇOCUK PSİKOLOJİSİ: Hiperaktif Çocuklarla Yaşam

                                                                ÇOCUKTA “KENDİNE GÜVEN” GELİŞİMİ 

                                           TÜM BİR KENDİNE GÜVEN GELİŞİMİ İÇİN GEREKLİ REÇETELER 

1.        Kendinizin, size özgü bir kişiliği olduğunu ve bu dünyada bu rolü oynamak üzere özel bir yere sahip ve yerine getireceğiniz bir seri amaç dizisi güttüğünüze yürekten inanmanız gerekir.
2.        Farkındalığınızın sınırlarını genişletin ve sizi, çok daha geniş alanlara yayılmanızı engelleyenartık sabit fikir haline gelmiş yanlış ‘ben zaten hep yanlış yaparım” gibi düşüncelerinizi terkedin. 
3.        Sınırsız potansiyelinizi geliştirme yolunda, bir amaç seçin, onu uygulamak için bir plan hazırlayınve bu planı, benzeri önerileri önceden reddeden ya da başarınızı önlemek için bir seri özürler sunan(gerçekte altbilinçten beslenen) bilincinize sunun. 
4.        Tüm problemlerinizi, Doğa’nın size verdiği evrensel zeka ve kudret çerçevesi içinde inceleyip hayatınızı istediğiniz doğrultuya yöneltin.
5.        Her ne denli basit ya da zaten biliyorum kategorilerine girebilecek dahi olsa, günlük işlevselliğiniz süresince, bir an için gözünüzü kapatıp o soyut düşünceleri somuta çevirin; iş sırasını bir haritada yol güzergahınızı işaretler gibi tek tek belirleyin ve o haritayı gözünüzde canlandırın.
6.        Günlük düşüncelerinizde, olası başarısızlığınızın nedenlerini makul bir şekilde analiz etmeye çalışırve hatta bu konuda güvenilebilir kişilerden fikir sorabileceğinizin ötesinde, başarılı olduğunuz durumların nedenlerini göz önüne getirerek sağlıklı bir kıyaslama yapmaktan hiç çekinmeyin.
7.        ‘Zaman’ın sizi kontrol etmesi yerine, ‘siz’ zamanı kontrol etme konusunda üstat olun.
8.        Bağımlılık, suçluluk hissi, korku ve üzüntü gibi gelişmeyi baltalayan ve mutsuzluk yaratan öğeleriönce kendiniz, kuvvetli bir irade ve sağduyu ile sevgi, hayal edebilme, merak, nükteli ve şakacıolabilme, başkalarıyla iyi ilişkiler kurma yeteneğinizi geliştirme ile değiştirebileceğiniz konusunda bir prensip kararı alın ve bunu derhal uygulamaya başlayın.
9.        Bu gayretler sonucu, tüm çabalarınıza karşın aradığınız sulh ve sükunu, kendinizle olması gerekenbarışıklığı elde edemezseniz, uzman bir psikolog ya da psikiyatr’la terapi seanslarına başlayın. Mümkünse, “Meditasyon” sanatının bir öğrencisi olun. Bu, hayatınız boyunca yapabileceğiniz enverimli bir yatırım olacaktır.
10.     Ve, son olarak, kendinizin “seçebilme yetisi” olan ve seçtikten sonra, belirli uygulamalarla “arzuettiğiniz hemen her şeyi başarabilme” konusunda gereken azim ve kudrete, başarılı her diğer insan gibi, daha doğuştan sahip olduğunuz inancınızı hatırlamanızı salık veririm.                


                                                         HİPERAKTİF ÇOCUKLARA                                               ÖNERİLECEK DİYET                                                                                                Evet:                                                Hayır:

TAHIL GEVREĞİ türleri:         Pirinç, yulaf, arpa                               Buğday, unlu şeyler, mısır


MEYVE :                                 Tüm taze meyveler                             Buzda saklanmış


SEBZE :                                   Taze sebzelerin hepsi                          Buzlu veya konserve 

                                                 (Mısır, Patates hariç)                          Mısır mamulleri  

ET :                                          Piliç, hindi, kuzu, dana, balık               Frankfurt, hamburger,

                                                                                                          Domuz, Tuna ve Solmon


İÇKİLER :                               Çay (bal ile tercihen)                           Süt ve süt mamulleri,

                                                Buzlaştırılmış (frozen) elma,                 Sun’i boyalı veya şekerli

                                                üzüm, portakal suyu                            meyve suları


ÇEREZ (Snacks) :                    Potato chips                                       Corn chip – fritos

                                                Kuru üzüm, bal, saf pekmez                Çukulata

                                                Saf bal, pekmez.                                 Katı şeker, bonbon


Diğer                                        Tuz, biber                                          Şeker, pasta, kurabiye,

                                                Sirke, zeytinyağı, becel,                      buğday ekmeği, yumurta,

                                                Sakarin vb.. crackers                         margarin.        




               H i p e r a k t i v i t e  /  D i k k a t   b o z u k l u ğ u’nun  Klinik İşaretleri :

                                               (Dört ya da beşinin var olması yeterlidir.)  

1.        Sürekli, gayesiz hareketlilik,
2.        Kısa süreli dikkat,
3.        Dikkat kolayca dağılabilir,
4.        Duyular çok gevşektir; kısa anda gülmekten ağlamaya geçebilir. Kolay heyecanlanma,
5.        İmpüls-Dürtü’ler kolaylıkla kontrolünü kaybeder (Konuşma, vurma, kırma, zıplama vb.),
6.        Yoğunlaşma-Konsantrasyon güçlüğü,
7.        Tehlike ya da ağrı konularında vurdumduymazlık,
8.        Agresif-yıkıcı-kavgacı davranış; Yalan söyleme, çalma, öfke nöbetleri geçirme,
9.        Gerek cezalandırılmaya ve gerekse ödüllendirilmeye gevşek tepki,
10.     Çevre ile sürekli çatışma, hayvanlara eziyet etmek,
11.     Kaza yapmaya eyilim: ağaçtan, bisikletten düşme, şuraya buraya çarpma,
12.     Konuşma problemleri,
13.     Gözde zaman zaman görülebilen geçici şaşılık, göz küresinin yan hareketleri (Nistagmus)
14.     Algılama güçlüğü, görme-işitme problemleri;
15.     Sağ-sol dominans güçlüğü: sağ el, sol göz-kol-bacak kombinasyonu,
16.     Düzensiz gelişim: emeklemeden yürümeye, çağıldamadan konuşmaya geçivermek,
17.     Düzensiz, okunaksız elyazısı; sınırda kalamama, çizginin, paralelin dışına çıkma,
18.     Kendiliğinden bir ödevi bitirememe, sürekli dürtü ve ikaz gerektirme,
19.     Sıradışı birden fazla kuralları gerektiren oyunlarda uyum sağlayamama, dışlanma,
20.     Sosyal yaşam düzensizlikleri: kolay hır çıkarma, kavga etme, dost-arkadaşı olmamak,
21.     Uyku bozuklukları: Geç yatma, geç kalkma; çok derin uyku,
22.  Hemen daima ardından koşturma, odasını ve eşyalarını dağıtma, ödevini evde unutma.


                      Aileye öğütler:

                      Hemen tüm pediatrist’ler, hiperaktif birçocuğun ilaç kullanmaması konusunda hemfikirdirler. Böyle çocukların aileleri, onlara sağlıklı bir bakım verebilmek için, günlük hayatlarında ne yapmaları ve ne yapmamaları niteliklerinde öğüte gereksinimleri vardır. Aşağıda özetleyeceğimiz prensipler, imkan dahilinde uygulanabildiği takdirde, eminim ki çocuk ve aile, her ikisi de daha memnun kalacaklardır.


      Aile, savunmayı bir yana bırakarak, çocuğun içten gelen bir enerji ile dolu olduğunu ve büyük bir olasılıkla, hemen her kez böyle olabileceğini kabullenmeli. Hiperaktivite tıbbi-medikal bir sorun olup, çocuğun isteğine bağlı değildir. Anne-baba bunu ortadan kaldırmak yerine,  k o n t r o l  altında tutmayı hedeflemelidir. Çoğu kez, “suçluluk” hilseri ile dolup taşan ebeveynler, böyle bir çocuğu, “model” biri olması için zorlamak yerine, anlayışlı, sabırlı ve herşeyi alttan alan bir yaklaşımı seçmelidirler.


      Böyle bir çocuğun enerjisi, kendi içinde muhafaza veya depo edilemez. İyi havalarda emin yerlerde, park’ta ya da korumalı oyun alanları’nda, evde bahçede, bunların hiçbiri yoksa tahsis edilecek özel oyun odalarında oynatılmalıdırlar. Aile veya kardeşler, çocuğun aşırı hareketliliğini artıracak ya da etkileyecek oyun ver dürtülerden, isim takmaktan vb. uzak durmalıdırlar.


      Evin normak-rutin hayatı, zaten düzenlenmiş olan yemek, banyo, iş, çalışma, gezme, yatma zamanları ve benzeri, aynen korunmalıdır. Çocuğa “uygun gelsin” diye yapılacak müsamahalar, gereksiz kolaylıklar, ilerde hayat ve yaşam gerçekleri tarafından affedilmeyeceklerdir.


      Proğramsız, rastgele enerji sarfı yorgunluğu, dolayısıyla da çocuğun kontrolunu daha kolayca kaybetmesine neden olur. Çocuğun o anda veya gerektiğinde kullanması gerekn ‘inisiyatif’i, ailenin sabrını taşırır, bu da çocuğu daha fazla sinirlendirir ve kısır döngü böylece devam eder durur.


       Camiler, lokantalar, kahveler, ciddi konser salonları gibi yerlerden mümkün olduğu kadar sakınılmalıdır. Çocuğu alenen azarlayarak, “bunu evde görüşürüz!” gibi tehditlerle durumu geçiştirmeye çalışmaktan kaçınılmalıdır; en iyisi, “şu anda galiba senin bir az yardıma ihtiyacın var! diye sakince yaklaşmak en iyi seçenektir.


       Bu demek değildir ki çocuk sokak ortasında döğülsün, tokatlansın ya da şiddetle azarlansın. Hepimiz, bu çocukların idaresinin son derece zor olduğunu biliyoruz. En önemli nokta, bir davranış hususunda, d e v a m l ı  ve   k a  r a r l ı  olmaktır. Oyunun kurallarını değiştirmeyin. Hiperaktif bir davranışa bir az sıcak bakmaya karşın, aşırı agresif, saldırgan, kavgacı davranışlara asla izin verilmemelidir.


      Çocuk, kontrol edilemez bir duruma gelince, eğer varsa, bir “izolasyon-tecrit” odası, hatta kendi yatak odası, kuralları anımsatmaya ya da zorlamaya çok yardımcı olabilir. Mümkün olduğu kadar bağırıp çağırmadan, ya belli bir süre için, veya daha iyisi, kendilerini kontrol edebilecekleri zaman geri gelmeleri vadiyle odalarına gönderilmeleridir. Kaide olarak, kapılar kilitlenmemeli.


       Çocuğun, ‘hiper’ olmayan davranışlarını ödüllendirmek, kolayca gözden kaçan, amma en önemli noktalarda biridir. Çocuğa bir kitap veya bir resim gösterilebilir, belirli bir süre izlenildiğinde bir kucaklama ya da övgü dolu sözler onu gerçekten mutlu edebilir. Blok’larla binalar yapma, lego-yap boz’lar, ‘noktaları birleştirme’ ve bilmeceler son derece yararlıdır. Mamafih, çocuğun çocuğun dikkatini derleyebilmesindeki zorluğu düşünerek, bu uğraşılar 15-20 dakikayı geçmemelidir. Bir ya da iki kez ara evrişten sonra konuya tekrar dönmelidir. Aynı kurallar, normal ders çalışmalarına da uygulanabilirler.

9.   ÇOCUĞU ÇEVRE’NİN KINAMALARINDAN (İsim koyma, şu ya da bu şekilde küçük düşürme) KORUMA.

      Eğer komşular örneğin “fena çocuk” diye bir ad takmışsa, bunun ev içine getirilmesine izin verilmemelidir. Eğer mümkünse, “çocuk, fazla enerji le yüklü” gibilerden nitelendirilmelidir. Çocuk, hemen daima, ailesinin onda ümidi kesmediğiini hissetmelidir.


       Aile fertleri, arada sırada beraberce uzağa gittikleri gibi, baba, işten gelince çocukla meşgul olarak anneya nefes aldırmalıdır. Çocuk, ailenin meyvesidir ve herkes, karınca kararınca, elinden geleni yapmakla yükümlüdür.Özellikle erkek çocuklar gelişme çağlarında babalarıyla özdeşemek zorundadırlar. Babanın fiziksel kudreti de, onlara, kendilerini kontrol etme hususunda yardımcı olur. Haftada bir iki kez çocuğunu başkasının hiamayesine (örneğin ‘baby-sitter’) bırakmak, tüm ailenin nefes almasının sağlar, kişilerin tahammül gücünü artırır. Umarız ki, yakın zamanlarda, bu tür çocuklar için,  g ü n l ü k  özel  y u v a  ve  s p o r  faaliyetleri -nitelikli bir şekilde-  icra edilen yerler; okullarda  ö z e l   s ı n ı f l a r ,   k a r m a ş a   p r o g r a m’lar (*),yavrularımızın ve ailelerin hizmetinde olacaktır.


(*) Karmaşa Program: Bizlerin Ameri’kada uyguladığı sistem şu idi: Çocuk, normale yakın bir davranış sergilediği derslere, diğer arkadaşlarıyla birlikte devam eder; zorluk çıkardığı, dikkatinin kolay dağıldığı <yabancı dil, math vb.> derslerde ayrı klas’lara devam eder, ama hepsi aynı okul binası içindedir ve çocuk, okula gidip gelirken, “hasta, kötü” vb. sözlerle yaftalanmaz. Dr.İ.E.